| |
| |
|
Vandaag
vertrekken op reis naar La Gomera en El Hierro. We begonnen weer veel te laat
met inpakken en zo werd het een heel korte nacht want om 3u. moesten we al uit
bed. Om 4.15u waren we op de luchthaven, ruimschoots op tijd voor de vlucht van
5.50u. Alles verloopt vlot en het toestel van JetAir vertrekt mooi op tijd. Na 4
1/2u. vliegen landen we om 9.40u plaatselijke tijd op Tenerife Sur. Het is hier
één uur vroeger dan in België.
We
pakken bus n°487 die net voor de uitgang van de luchthaven vertrekt. De bus
vertrekt om 11.15u maar rijdt echter niet tot aan de haven. Ze maakt ergens in
Los Cristianos een omkeer en rijdt dan verder landinwaarts. Daar
staan we dan met heel ons hebben en houden. Net voor de eindhalte had ik wel een
bordje gezien met “Puerto” op dus wij terug die kant op. Het is een heel
eind lopen zo met de zware rugzakken en achteraf gezien maakten we nog een hele
omweg. Stom van ons natuurlijk om niet gewoon naar de zee te lopen en dan verder
te zoeken, we
zaten er zo goed als vlakbij. We hadden ook net zo goed op de luchthaven op de
rechtstreekse bus naar de haven kunnen wachten, die vertrok maar om 12.20u maar
was duidelijk afgestemd op de ferry’s die rond 13.30u. vertrekken. Ons
bootticket naar La Gomera kopen we bij Garajonay Expres voor 18,90€
per persoon enkele reis, een stuk goedkoper dan bij concurrenten Fred Olsen en
Armas.De boot
vertrekt om 14.15u en vaart in ongeveer 45 min. naar San Sebastian de La Gomera,
onze eerste halte op de reis. Dat een boottochtje toch niet voor iedereen is
weggelegd, bewijst een jong ventje naast ons die spontaan zijn ma en de hele
vloer ernaast onderkotst. Dat wordt later geen echte zeebonk lijkt me….Om
15u. zijn we in San Sebastian en begint onze tweede opdracht: een pension
zoeken. De Lonely 
Planet
wijst ons naar Pension Hesperides, een eenvoudig 2 sterren pension met eigen
badkamer dat we huren voor 27€ per nacht. Echt veel stelt het niet voor maar
we zijn allebei te moe om nog verder te zoeken en nemen de kamer. We doen een
paar kleine inkopen in de supermarkt schuin
tegenover het pension en sturen nog vlug een SMS naar huis. Daarna hebben we een
paar uur geslapen. Voor het eerste avondmaal op Spaanse bodem belanden we bij
het supergezellig restaurantje El Pejin waar we lekkere verse vis eten. Een
echte kanjer want we krijgen hem met twee nauwelijks naar binnen. Er komt nog
wat volk binnen en het wordt nog een gezellige boel wanneer de chef en een klant
vrolijk muziek beginnen te maken en te zingen. Een hele mooie afsluiter van de
eerste avond (achteraf gezien was deze eerste avond ook meteen het culinaire
hoogtepunt en de gezelligste plek waar we deze reis gegeten hadden, het ging met
andere woorden van dan af alleen maar bergaf op het gebied van eten, jammer). Om
22u30 kruipen we terug in bed.
Om
8u. opgestaan en naar het centrum afgezakt voor het ontbijt. Er worden hier
overal lekkere verse vruchtensapjes geserveerd. Nog vlug een broodje met spek en
daarna op zoek naar de toeristische dienst voor een aantal inlichtingen. Voor we
ons eerste wandelavontuur aanzetten slaan we nog drinken, fruit en wat koekjes
in voor de pick-nick. Om 10.30u zijn we op pad, het is wat zoeken naar het
beginpunt maar we belanden toch op de GR-route. Na een uurtje klimmen merken we
dat we eigenlijk niet op de correcte GR-route zitten maar we stappen gewoon
verder. Het is klimmen in volle zon en Sandy heeft het er dan ook niet
gemakkelijk
mee.
Aan een eerste splitsing slaan we linksaf de asfaltweg op. Rechts staan een
vijftal huizen met véél blaffende honden erin. Gelukkig zitten alle honden
hier achter een hek, dat is in onze Ardennen wel eens anders. We stijgen verder
richting Ayamosna. De klim is niet steil, maar door de hitte toch erg lastig.
Wanneer we aan een paar huizen komen slaan we linksaf maar ook dit bleek
achteraf weer niet correct. We zijn te vroeg van het GR pad afgedraaid en komen
vroeger dan gehoopt op de grote weg uit. We eten dan maar eerst wat en
overleggen hoe we de wandeldag verder gaan invullen. Het zou maar een inloopdag
mogen worden maar als we een lus willen maken dan wordt het wel meer dan dat. We
lopen de grote baan nog een kilometer verder bergopwaarts, recht tegenover een
kleinere asfaltweg slaan we dan links een klein bergpaadje in dat naar de kloof
loopt. Dit stuk van de wandeling is prachtig, we lopen heel de tijd over een kam
tussen twee kloven. Stilaan geraakt ons drinken op (we hadden 3l. mee) en duikt
het spook uit Kreta weer op. Na het stuk over de kam dalen we in de kloof af via
een moeilijk pad vol losse stenen. Beneden trap ik op een losse steen en maak
een lichte val. Niet veel erg dus snel weer verder. Aan een splitsing beneden in
de kloof gaan we links en moeten opnieuw klimmen, boven op de berg zien we het
strand van Guancha liggen. Via moeilijk terrein bereiken we een half uur later
het strand, ons drinken is zo goed als op en we moeten nog een flink eind
stappen. Een paar mensen lopen naar een hutje achteraan het strand, we hadden
gehoopt dat dit een cafeetje ofzo ging zijn
maar
dat blijkt dus niet. Sandy vraagt de man om wat water, hij duikt meteen de hut
in en verschijnt even later met een fles van 2l. water. Nu kunnen we onze dorst
tenminste al lessen. We bedanken de man en beginnen met terug wat meer moed aan
de volgende klim. Boven blijft het pad even op hoogte en zien we San Sebastian
liggen. Onze vreugde slaagt snel om wanneer het pad achter een bocht terug steil
begint te dalen en we merken dat we nog eens een keer moeten klimmen. We zijn
steendood wanneer we om 19.30u San Sebastian bereiken. We duiken de eerste beste
supermarkt in en kopen veel drinken. Na de douche gaat het al weer wat beter. Op
weg naar het restaurant kloppen we nog aan bij de vrouw des huizes en betalen
onze rekening.
Na de lange
tocht van gisteren doen we het vandaag wat rustiger aan, we slapen tot 8.30u en
gaan dan ontbijten in de Cuba Libre, niet zo lekker als het ontbijt van gisteren
maar veel keuze hebben we niet want er is veel gesloten. Daarna gaan we naar de
haven. We informeren oa naar de ferry voor El Hierro. Hier komen we er snel
achter dat varen naar Hierro niet zo eenvoudig is als we dachten. De Garajonay
Expres vaart sowieso niet op El Hierro, Armas wel maar enkel op woensdag. Alleen
Fred Olsen vaart elke dag (behalve zaterdag) en dan enkel vanuit Tenerife. Het
ziet er dus naar uit dat we eerst terug naar Tenerife moeten.
Niets aan te doen. We huren in de haven ook een auto bij verhuurbedrijf
Cicar. Ze doen een speciale “upgrade” aktie, je betaalt voor een kleine auto
maar krijgt een iets groter model. Van de verhuurbedrijven die wij vergeleken
bleek Cicar de meest voordelige, 183€/6d. + 15€ borg voor benzine. In ruil
krijgen we een Opel Meriva met airco ter beschikking. Ondertussen is ook de info
balie van Fred Olsen geopend, ik informeer naar de kostprijs voor de trip naar
Hierro, deze kost vanaf La Gomera 64€/pers. Wel duur maar een goedkoper
alternatief is er niet (je kan eventueel ook met het vliegtuig maar een enkel
traject kost 60€/pers. excl. taksen plus het vervoer naar Tenerife Nord, veel
duurder dus) Ons eerste plan was van hieruit naar het
Noorden richting Agulo te rijden maar Sandy neemt het wijze besluit om dit plan
te wijzigen. We vertrekken met onze auto richting Valle Gran Rey, zowat de
langste afstand die je op La Gomera in één trek kunt rijden (50km.) Onderweg
stoppen we bij een aantal miradors (uitzichtpunten) om wat foto’s te maken van
de 
vele
mooie panorama’s. Om 13.15u komen we aan in Valle Gran Rey, een prachtige
vallei. Nu nog op zoek naar een kamer. Dat
zal niet simpel zijn, zelfs in Valle Gran Rey, want we komen aan midden in de
siesta en dan nog op zondag. Een dooie boel is het. Op verzoek van Sandy (alle
goede ideeën komen van haar) parkeren we de auto en lopen met het
stratenplannetje van de LP op zoek naar enkele pensions. We belanden bij Pension
Candaleria en ik ben meteen weg van het kamertje met het leuke balkon en
uitzicht op zee. Dit
wordt het! De constructie van het huis is een beetje raar met veel steile
trappen en ook de vrouw des huizes (en zowat iedereen die er rond loopt) lijkt
niet 100% maar soit we zitten op een mooie plek. Voor 2 nachten vraagt de
eigenares 80€ , vanaf de 3e nacht zakt de prijs naar 105€. Nadat
we met onze bagage de steile trappen zijn opgezeuld wandelen we naar het strand.
Stom als we zijn laten we de auto staan en lopen we te voet nog verkeerd. Veel
volk is er trouwens niet te zien want er staat een stevige wind op het strand.
Eerst maar eens op zoek naar wat te eten want ondertussen is het weeral 16.30u.
Veel stelt het niet voor, Sandy eet vissoep, ik goulash. Daarna de langverwachte
eerste duik in de zee. Het is hier een strand met 
zwart
zand en toch nog redelijk veel stenen. Die laatste maken het niet gemakkelijk om
het water in te sukkelen. Door de wind zijn de golven heel hoog, maar dat is wel
lol. Terwijl we liggen te zonnebaden legt een Spaanse patrouilleboot voor anker,
deze ligt waarschijnlijk te wachten op de volgende lading bootvluchtelingen
vanaf Afrika. Tot 19u30 genieten we van de zon en wandelen dan terug richting
Vueltas. Eerst pikken we nog de mooiste zonsondergang mee die ik tot nu toe ooit
gezien heb. Totaal geen
wolken en je ziet de zon echt perfect in de zee verdwijnen, met mijn nieuw
fototoestel kan ik zo prachtige foto’s maken. Nadat we in de douche al het
zand van ons lijf gespoeld hebben gaan we eten in restaurant Il Pappodillo.
Sandy gaat voor de spaghetti, ik voor de lasagne. De vrouw die ons bedient kan
heel goed Duits maar vergeet wel ons drinken te brengen. Toch zijn we om 22u. al
terug op de kamer en genieten we op het terras nog van een mooie avond. Rond
23u. kruipen we in bed en zit onze eerste dag in Valle Gran Rey er weer op.
Vooral de mooie zonsondergang blijft ons bij van deze dag.
Deze ochtend om 8.30u opgestaan, een rustige nacht was het
niet want er was redelijk wat lawaai in de straten. We willen gaan ontbijten in
La Tambara, een restaurant dat goed wordt aanbevolen in de LP. Het opent echter
pas om 9.30u dus lopen we eerst maar even naar de winkel voor water en fruit. De
LP heeft ditmaal gelijk, het is een mooie plek om te ontbijten met een heerlijk
uitzicht. De tafeltjes op het terras zijn hier elke avond meteen volzet omdat je
van hieruit ook 
een
prachtig zicht hebt op de zonsondergang. Na het
ontbijt vertrekken we met de auto naar Chipude. Om 11.45u zijn we aan de
startplaats van onze volgende wandeling. De wandeling start bij pension Sonia
waar Jurgen&Els verbleven tijdens hun vakantie hier. In het begin van de
wandeling lopen we verkeerd en moeten een heel eind terug naar boven. Vanaf het
begin weeral puffen dus want het is weer erg warm. De wandeling is prachtig, via
een mooie hoogteweg en
langs de Fortaleza (die we niet
beklommen) bereiken we het hoogste punt van het eiland, de Garajonay (1487m.),
om 15u. Het uitzicht valt een beetje tegen omdat er iets teveel wolken zijn.
Afdalen gaat via een andere, en veel snellere, weg. De hitte is op dit deel van
het eiland de zwaarste factor bij het wandelen. Het klimmen valt overal wel mee
maar ook nu weer is onze drie liter water
er weer snel door. Om 16.30u zijn we terug in Chipude. We drinken een cola in
een lokaal cafeetje en eten een ijsje. Dan krijg ik het geniale idee om toch nog
maar even de wandeling naar de drakenboom mee te pikken. De boom is 1000 jaar
oud en is één van de hoogtepunten op La Gomera. Op de kaart is het maar een
klein stukje vanaf de weg tot aan de boom. Eens aangekomen blijkt het inderdaad
niet ver maar de boom ligt wel 200 hoogtemeter verwijderd van de weg. Om 17.45u
staan we bij de boom. Sandy zaagt de oren van mijn kop omdat ze het niet ziet
zitten om nog eens terug naar boven te lopen. Veel keuze is er natuurlijk niet.
Ze heeft niet veel zin om veel tijd aan de “kloteboom” te spenderen en
begint meteen te klimmen en neemt het laatste slokje water mee. 
Om
18.45u zijn we terug bij de auto en een uurtje later zijn we terug in het
pension. Na de
douche gaan we eten in restaurant Las Vueltas vlak onder het pension (daar waar
’s nachts altijd het lawaai vandaan komt). De ober is een beetje opdringerig
maar het eten is wel lekker. We beginnen met brood en mochos, dan een
reuzesalade en als hoofdgerecht paella. Nog een charra (= ½ liter bier) erbij
en voor 26€ hebben we meer dan onze buik vol. Sandy heeft wat last van haar
knie, hopelijk is het niet te erg. Morgen had ik een grote tocht gepland maar
die laten we maar zitten, het is net iets “te” om grote tochten te maken in
deze hitte. Ik plan dan maar 2 korte wandelingetjes maar Sandy denkt het hare er
weer van. Om 23.15u gaan we slapen.
We hebben deze morgen langer uitgeslapen, we voelden ons
allebei niet zo lekker. Dat zal wel iets met de paella van gisteren te maken
hebben. We ontbijten op ons terras en ik eet eindelijk weer eens mijn lekkere
ontbijtgranen. Na het ontbijt suffen we nog wat op de kamer en pas rond de
middag vertrekken we naar El Guro, een gehuchtje in Valle Gran Rey. Het is weer
erg warm. De
wandeling begint met enkele steile trappen maar al snel wordt het pad smaller en
loopt het door de bedding van een beek. We maken een korte pauze en slaan een
babbeltje met een Duitsprekend maar Belgisch 
koppel
uit de Oostkantons. Ze vragen hoe het pad verder gaat, volgens onze Rother
wandelgids is het een korte, maar avontuurlijke wandeling met regelmatig wat
licht klauterwerk. De vrouw houdt het voor bekeken. Aanduidingen staan er niet
veel op deze wandeling, hoogstens af en toe een steenmannetje. Langs de andere
kant, moeilijk is het ook weer niet, gewoon altijd de beek volgen. Wanneer we
door dicht struikgewas moeten kan Sandy zich veel kleiner maken dan
ik en al snel zit ik helemaal vast in de doorns. Pijnlijk. Ik zit natuurlijk ook
nog met die rugzak en die stomme wandelstokken die we op deze tocht voor niks
hebben meegesjouwd. Om 15u, veel langer dan de 1.15u die Rother voorziet, zijn
we aan de waterval. Even later komt die man, zonder vrouw, ook aan en maken we
nog een babbeltje. Daarna gaat hij alleen terug en blijven we nog even
nagenieten. De
afdaling gaat sneller, op 45m. zijn we terug in El Guro. We gaan een
fruitsapje drinken bij Carlos en rijden daarna door naar La Playa waar we
nog een ijsje likken en een blikje cola drinken. Daarna is het tijd voor strand,
zon en zwemmen. De wind is gaan liggen en de zee is erg aangenaam. We pakken de
zonsondergang nog mee, maar die is bijlange niet zo mooi als gisteren.
Na de douche gaan we opnieuw
naar restaurant Las Vueltas waar we gisteren de paella aten, hij had ons verse
vis beloofd, maar noppes. Dus
moeten we verder zoeken, echt veel is er niet meer en we belanden uiteindelijk
in restaurant El Bahio op 20 minuten wandelen van onze kamer. Het eten is lekker
maar niet echt goedkoop, naast ons zit een koppel die bijna helemaal niets eet,
waarom ga je dan uit eten? Wij zijn bijlange zo niet en beginnen met brood en
mochos, daarna gemengde sla en als hoofdgerecht vlees met iets dat op frietjes
moet lijken. Sandy gaat voor de calamares. Om 23u. kruipen we in bed. De
nachtrust wordt al snel verstoord doordat de uitbater van restaurant Las Vueltas
er weer eens een lap op geeft met zijn lawaai. Vanmiddag op het strand hebben we
ook wat plannen gesmeed voor de rest van het verlof, om te beginnen hebben we al
een extra nacht geboekt hier in Las Vueltas (in totaal 4 nachten dus). Het is
een mooie kamer, wel wat nachtlawaai en erg warm (zelfs nog ’s nachts)
Tot 9u. geslapen, daarna loop ik even naar het winkeltje om
brood. Vriendelijke vent, spreekt goed Duits. Aan de ingang zit een enorme
wandelende tak (zo heet het toch geloof ik), spijtig dat ik mijn fototoestel
niet bij heb. We ontbijten op het terras. Sandy
verzorgt mijn ontstoken teen, een ingegroeide teennagel, doet wreed zeer. Buiten
dat begint heel mijn lijf (vooral mijn handen en voeten) helemaal af te pellen.
Om 10.45u zijn we weg en rijden we in een klein uurtje naar Tagaluche, een
dorpje dat nog niet zo lang met de auto bereikbaar is. We parkeren de auto aan
een klein kerkje waar meteen ook de wandeling start. Het klinkt afgezaagd maar
ook nu weer was het enorm heet. We lopen door een prachtige kloof naar de top
van de Galios bergen, waar we rond 14.30u toekomen. 
Het
is geen makkelijke wandeling omdat het pad moeilijk begaanbaar is maar eens op
de top hebben we mooie uitzichten op het bijna 600 meter lager gelegen strand.
Op de terugweg wandelen we langs de andere kant van de kam en hier staat veel
wind wat de temperaturen wat draaglijker maken. Lang duurt dat echter niet want
eens uit de wind is het opnieuw bakken met een hoofdletter “B”. Sandy wordt
er niet goed van en we schuilen wat onder een palmboom en eten en drinken wat.
Het laatste stukje van de wandeling lopen we niet geheel volgens de route van
Rother en we lopen zo nog een extra kilometer. 
Om
16.30u komen we aan in de bar-restaurant. Het terras ligt schilderachtig mooi.
Echt een plek om bij weg te dromen. De madam die ons bedient is een grote
stevige inlandse. Ik bestel ook nog wat te eten en ga nog eens voor vis. Het
eten laat eventjes op zich wachten maar erg is dat niet, des te meer tijd om te
genieten. Het eten is lekker, vis met veel groentjes, brood en (zelfs goeie)
frietjes. Bij het afrekenen blijft het rekenmachien van de uitbaatster steken op
11,5€ voor 3 consumpties, een ijsje en een hoofdschotel vis!! Om 18.30u zijn
we terug op de kamer. Snel omkleden om nog een duik in de zee te doen. Ik blijf
lange tijd in het water, zalig na zo’n warme dag. Valle Gran Rey scoort hoog
op ons lijstje van favoriete reisbestemmingen. Weer geen mooie zonsondergang, de
zon verdwijnt te snel in de wolken. Om 20u. zijn we terug op de kamer. Sandy wil
terug gaan eten in El Pappadilo. Gisteren was het restaurant dicht, vandaag niet
meer. Ondertussen is het weeral 21u., we eten elke avond laat (soms nog later
dan de Spanjaarden). Ik eet een pizza quatro stagioni, Sandy een tomatensoep en
pizza tonno. Als
we terug wandelen zien we dat de uitbater van restaurant Las Vueltas nu niet
alleen verbaal wat teweeg brengt in de straat maar hij schopt nu al letterlijk
een klant buiten. Dit is alweer de laatste avond in Valle Gran Rey, een plek die
ons reuze bevalt. Tot nu toe verloopt het verlof uitstekend. Nog een laatste
biertje op ons terras en morgenvroeg noordwaarts naar Agulo.
Om 8.30u opgestaan en eerst nog vlug naar de winkel om brood. Na het ontbijt beginnen we in te pakken. Al wat klaar is sleur ik alvast naar beneden, wat een trappen toch elke keer! Om 10.30u rijden we weg uit Valle Gran Rey (achteraf gezien het leukste deel van de reis). We stoppen eerst nog aan een internet cafe om de correcte afreisuren voor de ferry naar El Hierro terug te vinden. Op de site van Fred Olsen zien we dat we op zaterdag niet kunnen terugvaren vanaf Hierro naar Tenerife. Daar gaat ons plan dus weer! We kunnen eventueel ook een vlucht nemen, maar die is uiteraard duurder en vertrekt enkel vanaf Tenerife Nort. Verder sturen we nog een mailtjes naar Jurgen & Els en naar ons thuis en kijken we even of er nog iets schokkends gebeurd is in ons kikkerlandje. Om 11.15u rijden we richting Las Hayes om een eerste, korte, wandeling aan te zetten. Er is een wegomlegging en we kunnen niet tot in het dorp geraken. Gelukkig kunnen we de wandeling ook op een ander punt beginnen. Het is een mooie wandeling door een prachtig oerbos. In Las Hayes drinken we iets in een cafeetje, buiten zitten is er niet bij want er staat een stevige (frisse) wind en voor de eerste keer dit verlof kunnen we een fleece verdragen. Om 14u. zijn we terug aan de auto en rijden we door de mist via Vallehermoso tot in Agulo. We wilden overnachten in pension Casa de los Pérez maar onze reisgidsen zijn blijkbaar niet meer up to date want het pension is dicht. Iets verder in het dorp hangt nog een bordje van appartementen te huur. Vermits de overnachtingsmogelijkheden niet zo dik bezaaid liggen in Agulo bel ik maar meteen aan bij appartementen Escuelas. De vrouw laat ons een prachtig appartement zien met alles erop en eraan. Voor 35€/nacht is dit zeker niet duur en we besluiten de kamer te huren voor 3 nachten. Vlug onze bagage uitgepakt en we vertrekken meteen de auto voor onze tweede wandeling van de dag. Het is koud in de bergen en er hangt veel nevel. De tunnelwandeling die we wilden maken wordt al snel geschrapt omdat er teveel water in de tunnel staat. Ons zaklampje geeft bovendien veel te weinig licht om dit avontuur te beginnen. Zo moeten we de wandeling beginnen door over de berg te klimmen ipv eronder door. Dat maakt de wandeling natuurlijk meteen een stuk langer. We geraken ook al niet meer echt op het pad die de wandelgids aanduidt dus verzinnen we zelf maar wat. Om 18.30u zijn we terug aan de auto. In Hermigua stoppen we aan bakkerij La Tambarila waar ze wel héél lekkere dingen verkopen. Sandy is meteen in haar nopjes en vindt de streek plots al een stuk leuker. Terug in Agulo doen we inkopen in de supermarkt onder ons appartement. Na het winkelen begint de zoektocht naar een lekker restaurant, niet simpel want het is hier een dooie boel. Uiteindelijk belanden we in het kleine lokale restaurant Archimeda. Echt vriendelijk zijn ze niet hier maar we hebben honger dus smaakt de goulash des te meer. De uitbater maakt zelf dik tegen zijn goesting de rekening, al is 21€ voor drinken en een eenvoudige maaltijd goed verdiend. Daarna nog tot 22.30u op het terras gezeten. De eerste indruk van de ruwere noordkant is niet echt zo positief. De mensen zijn niet echt vriendelijk, qua eten is het een heel pak minder en door de vele nevel toont het allemaal wat troosteloos. Hopelijk vergissen we ons en wordt het morgen beter.
8.30u wordt stilaan ons vast ritueel om uit bed te komen. In
de supermarkt beneden haal ik broodjes waarna we lekker 
spek
& eieren bakken voor het ontbijt op het terras. Na de afwas zijn we rond
11u. op weg naar de Playa de Hermigua waar we de wandeling van vandaag starten.
Een Frans koppel begint gelijktijdig aan het eerste klimmetje naar Camiña. De
vrouw stapt meteen goed door en manlief blijft al gauw een heel stuk achter, wij
ook trouwens. Halverwege de tocht komen we ze
trouwens weer tegen, ze doen net dezelfde
wandeling maar in omgekeerde richting. Het is alweer een mooie wandeling. Niet
te warm, wel veel wolken maar een ideaal wandelweertje eigenlijk. Halverwege bij
de boerderij El Palmar slaan we een babbeltje met de lokale boer. We verstaan er
geen snars van maar hij is erg geïnteresseerd van waar we komen. Ik denk dat
hij wel een 10-tal honden heeft rondlopen, ze maken veel kabaal maar zijn
gelukkig niet vals. Voor ons volgt dan nog het mooiste stuk van de tocht langs
steile kliffen tot het strand van La Caleta. 
We
lopen niet tot aan het strand maar gaan meteen linksaf op de asfaltweg. Een duik
in de zee is toch niet zo aangenaam hier, de zee is enorm wild en een echte zwem
temperatuur is het nu ook weer niet. Terug
aan de auto rijden we nog een klein stukje verder en lopen vanaf een slagboom
tot aan het zeewater zwembad van Hermigua. De betonnen rand houdt de hoge golven
buiten. Dit is wel een mooie zwemplek, iets om te onthouden voor morgen. Daarna
rijden we Hermigua binnen en stoppen we weer aan de bakker die met al zijn
lekkere koeken bij ons goed in de smaak valt. Rond 17u. zijn we terug op de
kamer. Ik ga een uurtje pitten want ik voel mij heel moe. Na de douche gaan we
op zoek naar een beter restaurant. In Agulo denken we
dit niet te vinden, dus pakken we de auto. Met de auto in en uit Agulo rijden is
een belevenis. De straatjes zijn zeer smal en net geschikt om met een auto door
te rijden. Altijd is er hier of daar wel een hindernis en moet je wachten. Ook
de parking van het appartement afrijden is millimeter werk. Daarstraks hadden we
een leuke pizzeria gezien aan het strand van Hermigua dus we dachten dat een
keer te proberen. 
Toen
we aankwamen stond de deur open maar toen de eigenares
opmerkte dat we wel eens zouden kunnen binnenkomen barricadeerde ze vlug heel de
boel en sloot haar keet. Dan maar eens proberen in restaurant El Silbo, dat goed
stond aangeschreven in de LP. De
ober smeert Sandy de “special of the day” aan, nl. vis. De
LP was wat ons betreft er dik naast. Het was duur en de visjes van Sandy waren
zo klein dat het zonde was de beestjes dood te doen, ik had ze beter bij mij in
het aquarium gezet. 35€ weggesmeten en met een ongevulde maag terug naar de
kamer. Om 21u. zet ik mij op het terras met een frisse pint en uitzicht op
Tenerife en de Teide. Morgen is het alweer de laatste wandeldag op La Gomera.
Vandaag iets later opgestaan. Ik wou opnieuw brood halen in
de supermarkt maar blijkbaar hadden de dames achter de toog niet veel zin om mij
te bedienen. Iedereen kroop rustig voor en zelfs mensen die van buiten kwamen
werden vriendelijk verder geholpen. Ik ben het afgetrapt en naar een andere
winkel verderop gegaan. Om 10.30u vertrekken we. Wat ik niet voor mogelijk
achtte kan blijkbaar toch. Een wandelpad dat recht de steile rode wand achter
het dorp opgaat. De steile klim is meer dan de moeite. Het pad lijkt meermaals
recht naar de hemel te lopen en de uitzichten op Agulo en 
Tenerife
zijn zeer spectaculair. Bovenaan is de mirador de Agulo het eindpunt van de
steile klim. We lopen verder langs een stuwmeertje en zo verder naar het
bezoekerscentrum Juego de Bolas. We worden nog voorbij gesjeest door een
afgetraind Duits koppel maar even later komen we ze terug tegen, ze zijn
verkeerd gelopen. Rond 12.30u komen we aan bij het bezoekerscentrum en drinken
eerst wat op een terrasje vlak in de buurt. Busladingen vol toeristen worden
hier gedropt, blijkbaar een verplichte stop op de eiland. Het centrum is
inderdaad ook wel interessant, je leert er alles over de geologie en
geschiedenis van het eiland en het nationaal park. In de souvenir shop koop ik
Drakenboom zaadjes om thuis te planten, ben eens benieuwd of daar iets van komt.
Leuk is ook wanneer we op het terras zaten en ik eerst drinken ging bestellen de
ober mij vriendelijk zei dat ik nog wat moest wachten want hij was het net aan
het uitleggen tegen enkele klanten, maar toen Sandy 10 min. later naar de ijsbak
liep liet hij meteen alles vallen en had Sandy zelfs nog geen tijd om te kiezen.
Mannen zekers….enfin de charra (=halve liter bier) en het ijsje smaakten er
niet minder om.Om 14u. beginnen we aan de afdaling via een ander maar eveneens
prachtig pad. Bijna in
Agulo zien we langs de kust nog een sterk staaltje van terras bouw. Om 16u. zijn
we terug op de kamer. We schieten onze zwemgerief aan en rijden terug naar het
zeewater zwembad in Hermigua. Er zitten nog enkele toeristen bij het zwembad.
Een vrouw smijt een hele hoop brood in het water en honderden vissen storten
zich op het brood. Je moest letterlijk tussen de vissen het water in springen.
Als je nog maar even niet bewoog in het water dan waren ze al aan je tenen aan
het knabbelen.. Zwemmen in zo’n zeewater zwembad is wel leuk en veel veiliger
dan hier in de open zee te gaan. Om 17.30 rijden we naar onze inmiddels bekende
bakker. We passeren ook nog even langs hotel Ida om te kijken of er ook een
restaurant is want na de tegenvaller van gisteren 
moeten
we dus opnieuw op zoek. Na de douche en een lekker gebakje proberen we het enige
restaurant dat hier in het dorp nog te vinden, restaurant Viage Escuela. En dat
blijkt de beste keuze van de voorbije dagen, ik ga voor de kipfilet, Sandy voor
de calamares al la plancha. Aangevuld met brood en mochos, een salade, gambas en
drinken is dit voor 27€ een prima maaltijd. Nu we iets goed gevonden hebben
vertrekken we. Maar gelukkig is deze laatste dag in
het noorden heel goed meegevallen. De wandeling was echt bijzonder mooi, het
zwembad heel leuk en toch nog een goed restaurant gevonden. Zo kunnen we het
hier toch nog goed afsluiten. Op het balkon genieten we nog wat van de rochelaar
recht tegenover ons. Die vent trekt het niet lang meer als hij zo blijft hoesten
en rochelen, het zal de gezonde zeelucht zijn zekers?
Vandaag
is het vroeg dag, om 5.30u uit de veren. Nog een beetje ingepakt en een snel
ontbijtje en om 6u. op weg naar de haven van San Sebastian. Het is nog
pikdonker, om 6.45u zijn we in de haven en kopen we een ticket met de Garajonay
Expres naar Tenerife. Boot vertrekt op 7.30u stipt en ongeveer 50min. later
staan de terug op Tenerife. Hier kopen we onze tickets naar El Hierro. We staan
mee aan te schuiven maar plots steekt een vent ons voorbij. Vermits hij maar een
klein ventje is en ik nog eens een zware rugzak op heb duw ik hem gewoon opzij.
Hij brabbelt wat en steekt terug voorbij dus duw ik maar wat harder. 1
ticket voor El Hierro H/T kost 88€, niet echt goedkoop maar veel alternatieven
zijn er niet. Om 10.30u vertrekt de boot. Het ticket
is niet goedkoop maar het comfort aan boord is groot en het is aangenaam reizen.
Het schip vaart zo’n 30 knopen en brengt ons in 2 ½ uur naar El Hierro, het
meest westelijk gelegen Canarisch eiland. Om 13u legt het schip aan in de haven,
gelukkig hadden we nog een auto geregeld aan de balie van Cicar op 
Tenerife
want hier had het anders nooit gelukt. De haven is enkel een pier, hier zijn
geen reisbureaus of autoverhuur centra zoals in Tenerife of Gomera. Maar geen
probleem voor ons dus, een man staat ons en nog twee koppels op te wachten en
brengt ons naar onze wagen, een grijze Opel Astra. Het is zondag en we zijn
midden in de siesta toegekomen op het eiland. Dat is heel goed te merken want
het is een dooie boel. We rijden door de hoofdstad Valverde en er is echt
letterlijk geen kat te zien. Alles dicht, geen mens op straat, nergens auto’s.
We rijden maar meteen verder naar La Frontera,de
tweede grootste stad van het eiland. Echt leven doet het hier ook niet maar we
zullen toch hier iets moeten zoeken. We rijden een aantal keer rond maar zien
niets naar onze goesting. We parkeren de auto en gaan te voet op zoek. Er staat
een man zijn auto te wassen en omdat we niet veel meer opties hebben vragen we
maar in ons beste Spaans of hij ons niet kan helpen. Hij pakt direkt zijn GSM en
even later heeft hij een appartement met 2 slaapkamers voor 40€/nacht. We
besluiten maar meteen de kamer te nemen en spijt hebben we er niet van. Het is
een prachtig appartement, jammer genoeg niet echt een terras maar qua inrichting
zeker het mooiste van deze vakantie. We boeken maar meteen 5 nachten want het
eiland is te klein om op 
meerdere
plekken te slapen. Nadat we betaald hebben en zijn uitgepakt gaan we in het
stadje iets eten. We zitten op het terras en maken de ober wijs dat we iets
willen eten. Hij vraagt ons mee naar binnen en we kunnen daar kiezen uit een
aantal tapa’s met kip. We bestellen er nog een salade bij en onze honger is
weer een tijdje gestild. We gaan terug naar de kamer en halen wat slaap in.
Daarna rijden we met de auto nog even naar de Casco Azul, natuurlijke poules
waar je bij laag water in kan zwemmen. Zwemmen doe ik niet maar we kijken wel
naar de vele mooie vissen die in de poules zwemmen, een natuurlijk aquarium.
Heel mooi. Twee mannen staan verderop mosselen te vangen, ze slaan ze van de
rotsen met een steen. Ze zijn allebei heel vriendelijk en we mogen een mosseltje
proeven. De ene kan zogezegd wat Engels maar veel meer dan “hello” komt er
niet uit. Wanneer het te donker wordt rijden we terug. We stoppen in het
Italiaans restaurant “Pomodore” voor een lekkere pasta. Om 22u. zijn we
terug op de kamer en zit deze lange dag er weer op.
Voor we kunnen ontbijten moeten er eerst inkopen worden
gedaan. In tegenstelling tot La Gomera waar meer toerisme is, kan je op
Hierro alleen met Spaans ergens terecht. Het is dan ook meermaals
behelpen. Alhoewel ik thuis iets of wat Spaans heb voorbereid bak ik er in de
praktijk bitter weinig van. Je leert natuurlijk snel (je moet ook wel) maar het
blijft een moeilijke taal. Na het ontbijt vertrekken we om 11u. voor de eerste
wandeling. We rijden hiervoor naar de Degollada del Poza, een luxe kuuroord
vlakbij het dorpje Sabinosa. We wandelen een halfuurtje maar merken al snel dat
wandelen langs deze asfaltweg niet echt loont. Het landschap is prachtig, maar
er passeren toch nog teveel auto’s om echt te kunnen genieten. Dus wandelen we
maar terug naar de auto en rijden 5 min. door de lavavelden verder. 
We
parkeren even langst de weg en stappen door het lavaveld, richting kust tot bij
de Arco de la Tosca, de grootste lavabrug op El Hierro. Van hier neem ik een
eerste lading lavastenen mee voor het aquarium thuis. Daarna rijden we weer
verder met de auto. Aan een splitsing met een onverharde weg twijfelen we even
of we naar het strand van Verodal zullen wandelen. We laten het maar voor wat
het is en rijden verder. De weg klimt steil en is bij momenten erg smal. Hier
een tegenligger tegenkomen zou niet simpel zijn. We volgen de weg en rijden een
stukje over onverharde weg richting de vuurtoren. We laten de auto langs de kant
staan en gaan te voet verder. Alhoewel je met de huurauto niet op onverharde
wegen mag, rijden de meeste toeristen toch vrolijk over de stoffige wegen. Eén
stap te voet is voor de meeste al één te veel. Door het autoverkeer en het
vele stof dat die auto’s meebrengen is een groot deel van de wandelvreugde
weg. De meeste wandelpaden op El Hierro zijn trouwens berijdbaar en dat is enorm
jammer. Wij lopen via een GR-pad tot bij de Faro de Orchilla. De vuurtoren is
nog steeds het eerste teken van leven voor schepen die van Z-Amerika de
Atlantische oceaan oversteken. Vroeger was hier ook de nulmeridiaan maar die
hebben de Engelsen inmiddels overgebracht naar Greenwich. Terug
aan de auto rijden we terug naar de asfaltweg en stoppen verderop nog even bij
het kapelletje van de señora de los Reyes. We nemen wat 
foto’s
en rijden dan verder richting El Pinar. Zo maken we al een mooie ronde op het
eiland en doen we op deze eerste dag meteen een mooie indruk op van het eiland.
We rijden door een prachtig natuurgebied, niet voor zwakke magen want de weg
telt enorm veel bochten. Plots wordt het bos zwart en is alles dor. We rijden
door een gebied waar tot voor enkele weken zware bosbranden zijn geweest. We
hadden er al iets over gehoord op het nieuws voor we vertrokken maar als je het
zo echt ziet is het toch wel een akelig zicht. Er zijn hier ook een aantal mooie
wandelpaden maar op deze manier is er natuurlijk niet veel aan. Om 16.30u zijn
we terug in Tigaday. We rijden meteen verder naar de kust. Het zeewaterzwembad
van La Maceta is volgens LP de beste plaats langs de noordkust om te zwemmen. De
zee is echter heel ruw en de golven beuken constant op de betonnen afrastering.
In Hermigua op La Gomera was het zeewaterzwembad in ieder geval meer uitnodigend
dan hier. Toch waagt een vrouw zich in het zwembad om wat te snorkelen maar ze
wordt al snel overspoeld door een enorme golf en het snorkel avontuur is dan ook
snel afgelopen. De zee wordt met het lager wordende tij wel iets rustiger en
iedereen waagt zich nu in het zwembad. Ook Sandy gaat voor de eerste keer dit
verlof in de zee. Het is best wel leuk. Om
19u. rijden we terug. Nadat we het zout hebben afgespoeld rijden we naar
restaurant Joapira. Ik ga voor de calamares en Sandy voor de diepvries vis. Niet
slecht maar culinair opnieuw geen hoogvlieger.
In tegenstelling tot bv. Kreta is de zee hier veel ontoegankelijker en
dat is ook de reden waarom je op weinig plaatsen verse vis kunt eten. Het is wel
raar natuurlijk, een eiland waar je bijna nergens in de zee kan. Om 21u. zijn we
terug op de kamer. Voor morgen plannen we nog eens een grote wandeling en hopen
we dit keer op “echte” wandelpaden te kunnen gaan. Hopelijk wordt het morgen
ook wat minder bewolkt want heel de golf hangt momenteel in een dikke mist maar
dat schijnt volgens de LP meestal zo te zijn. Van temperatuur is het bijna heel
het jaar door hetzelfde, alleen kan de bewolking zeer snel opkomen en hangt er
een dichte mist. Regenen doet het ook niet vaak want het is hier eigenlijk
allemaal kaal en dor. Terwijl ik mijn reisverslag maak klaart de hemel helemaal
uit en is het een mooie heldere hemel met talloze sterren. Zo snel kan het weer
hier omslaan.
We staan vroeg op zodat we zo snel mogelijk aan onze geplande
tocht kunnen beginnen. Vroeg opstaan geldt niet voor de Canaries. Alle winkels
openen pas om 9u. dus we moeten wachten op te ontbijten. We rijden dan maar even
terug naar het appartement en zetten alles al klaar zodat we na het ontbijt
onmiddellijk kunnen vertrekken.Om half tien zijn we weg en een uurtje later
kunnen we de wandeling starten aan het kerkje señora de los Reyes. Eerst
wandelen we naar el Sabinar waar 
de
bomen door de sterke wind door de jaren heen helemaal zijn scheef gegroeid. We
worden weeral gepasseerd door auto’s en hangen weeral onder het stof. Toch wel
heel vervelend. We klimmen verder naar de mirador de Bascos maar komen al snel
in de mist. Deze mirador zou het mooiste uitzicht moeten leveren op het eiland
volgens LP maar dat is dus niet voor ons. Het is één dikke pot mist. Dan maar
verder over de Camino de la Virgen, het wandelpad dat het kerkje verbindt met de
hoofdstad Valverde. Aan een splitsing bevinden we ons plots boven de nevel. We
twijfelen even wat we zouden doen maar besluiten toch maar verder te gaan. We
zijn tenslotte al zover gekomen. 
We
komen nog een koppel tegen die blijkbaar dezelfde reis doen als wij, want we
zijn ze op La Gomera ook al tegenkomen en ze zijn op dezelfde dag ook naar El
Hierro afgereisd. Hij vraagt effe de weg maar echt vriendelijk is hij niet. Aan
een volgende rustplaats krijgen we voor het eerst zicht op El Golfo, toch wel
indrukwekkend. Het pad daarentegen is niet zo indrukwekkend, weeral eens een
breed pad dat door de betere 4x4 nog steeds kan bereden worden. Het is een
beetje saai wandelen zo. We hadden gedacht dat dit een smal bergpad was dat lans
de bergkam liep, mooi niet dus. In tegenstelling tot wat we dachten komen we ook
niet in het bos en blijft het pad ééntonig. Aan het monument van generaal Serrador houden we nog even
pauze. Veel stelt het allemaal echter niet voor, dus snel weer verder. Aan een
volgende vulkaan besluiten we maar om terug te gaan. We beklimmen nog wel eerst
even de top en tot onze verbazing is er zelfs tot daar eentje met de jeep
geraakt. Waarschijnlijk een parkwachter ofzo want hij zit er moederziel alleen
aan een weerstation. Een goeiendag kan er nauwelijks af. We wandelen bijna
dezelfde weg terug en aangezien het vooral afdalen is gaat het veel sneller en
zijn we om 15.45u weer terug bij de auto. 
Weer
geen geslaagde wandeling. Op de parking schieten we onze zwemspullen aan en
rijden we terug naar El Maceta. Om 17u. zijn we aan het zeewaterzwembad.
Achteraf gezien kan dit veel sneller, er loopt een rechte weg vanaf degollada
del poza rechtstreeks naar Tigaday en langs het strand maar er staat nergens wat
aangegeven dus wisten we niet beter dan om te rijden. Aan het zwembad drinken we
eerst een colaatje en eten we een ijsje. De zee is niet zo woelig als gisteren
al is het natuurlijk ook al wat later op de dag. Aan het strand plannen we dan
maar een volgende wandeling voor morgen. Makkelijk is het niet, er staan veel
wandelingen in de Rother gids maar de meeste zijn heen en terug via dezelfde weg
of lopen bijna vlak naast een asfaltweg waardoor je eigenlijk net zo goed even
met de auto tot daar kan rijden. Dit is ons nog nooit overkomen. La Gomera was
qua wandelinfrastructuur veel beter. El Hierro is heel mooi, maar de wandelpaden
zijn het niet. Toch wel jammer. Omdat
het culinair ook niet echt een hoogvlieger is op El Hierro, spelen we op safe en
rijden we terug naar het Italiaans restaurant Pomodoria van eergisteren. We gaan
voor de dubbele pizza Napoli, een goede keuze. We dachten dat het 9,90€/pers.
zou zijn maar het was voor heel die grote pizza maar dit bedrag. We komen er
goedkoop vanaf dus en hebben onze buik vol. Dit restaurant ligt ons wel, erg
gezellig, lekkere pasta’s en eindelijk ook eens wat vriendelijk volk. Naast
ons zit een vader met zijn 2 zonen een pizza te eten. Vader vindt de Italiaanse
keuken maar niks en ligt heel de tijd te zagen. Hij eet ook maar één hapje van
zijn pizza en wil meteen weg. Wel grappig. In Tigaday lopen we nog een
internetcafe binnen, we surfen drie kwartiertjes en stellen ons op de hoogte
over het verloop van de verkiezingen in België. We hebben niet veel
spectaculairs gemist. We versturen ook nog een mail naar een hotel in Tenerife
voor info. Daarna zit de dag er weer op. Nog wat nagenieten op ons semi-terras
en daarna naar bed.
Naar de winkel gaan om brood hoefde deze morgen niet dus maar
wat langer geslapen. Met behulp van
de broodrooster maken we voor het ontbijt iets dat op croque monsieur moet
lijken. Het is nog lekker ook. Om 10u. vertrekken we en rijden we weer tegen de
berg op. Ons eerste doel van vandaag is om naar de Malposo te wandelen, dit is
het hoogste punt van het eiland. De foto op de cover van de Rother wandelgids
werd ook hier gemaakt. Op die foto oogt het spectaculair maar opnieuw is het een
tegenvaller. Zelfde scenario, een stoffig pad dat door menig toerist wordt
gebruikt om naar boven te rijden. Opnieuw i
s
het wandelgenot niet erg groot. De auto hadden we geparkeerd nabij Cruz de los
Reyes. De wandeling volgens de gids begon normaal gezien verder van de top maar
loopt grotendeels door het platgebrande bos, daarom lopen we dat deel maar niet.
Om het toch iets mooier te doen lijken lopen we naast het pad en hebben zo
meerdere malen zicht op El Golfo en La Frontera. Om 12u. zijn we op de top. Het
beloofde uitzicht op de Teide, La Gomera en La Palma is niet voor ons weggelegd.
We lopen een klein stukje rond boven op de vulkaan maar keren al snel terug. We
lopen gewoon recht de berg af en zijn om 12.30u. terug aan de auto. Van hieruit
rijden we verder via El Pinar naar La Restinga. Daar drinken we eerst een
fruitsapje op een terrasje vlakbij de haven. In La Restinga zelf is niet veel te
zien maar het dorpje staat hoog aangeschreven bij duikers omdat hier vlakbij een
groot onderwater natuurpark ligt. Dan krijgen we eindelijk waar we al enkele
dagen op aan het wachten zijn, een mooie wandeling over prachtige lavavelden. 
De
wandeling is niet lang maar uniek en mooi is het zeker wel. We beklimmen nog een
vulkaan die door erosie steil in de zee afloopt maar boven op de top is het
uitzicht zeer spectaculair . Ik neem nog maar wat lavastenen mee, deze zijn
mooier dan diegene die we langs de kust nabij Sabinosa vonden. Toch moeten we
nog een stukje langs een asfaltweg maar
dat nemen we er deze keer graag bij. De wandeling is geslaagd. Terug in La
Restinga rijden we nog naar een strand 5 km. verderop. Erg mooi maar we
besluiten om terug te rijden en opnieuw te gaan zwemmen in het wilde zeewater
van La Maceta. We rijden wel terug via de nieuwgebouwde tunnel, iets verder om
in kilometers maar twee keer zo snel als over de berg rijden. De tunnel is heel
lang 
maar
je rijdt op deze manier onder de berg ipv erover. Zo kan je nu van Valverde naar
de andere kant van het eiland rijden op een halfuurtje. Iets waar je vroeger
zeker 1 ½ uur over deed. Om 17.45u staan we aan het zwembad. Door de harde wind
gaat de zee weer serieus te keer en slaan de metershoge golven gewoon over naar
het zeewaterzwembad. Niet veel zwemmers wagen zich in het bad. Om 19u30 houden
we het voor bekeken en gaan we douchen. Daarna
rijden we terug naar ons favoriete restaurant Pomodoria, dit
nu al voor de derde keer. Wanneer we op het appartement vertrekken ben ik de
VISA kaart boven vergeten (die moesten we hebben om de kamer op Tenerife te
boeken) maar ik was al een stukje verder gereden met de auto. Ik sprong uit de
auto maar liep zo de verkeerde ingang binnen. Gelukkig hoorde ik Sandy nog
roepen. In het restaurant kennen ze ons al goed, spijtig dat het morgen rustdag
is zodat dit dus ons laatste bezoek zal zijn. Als voorgerecht eten we broodjes
met look, tomaat & hesp. Daarna gaan we voor de spaghetti en als nagerecht
een stukje tiramisu. In
het internetcafe boeken we via www.bookings.nl
een appartement voor 2 nachten in Los Christianos op Tenerife. Op de kamer
proberen we opnieuw een leuke wandeling voor morgen te zoeken. Opnieuw geen
gemakkelijke opdracht, gelukkig viel de tweede wandeling van vandaag reuze mee
en hebben we terug wat moed gekregen.
Om 9u.
staan we weer voor een gesloten deur van de supermarkt, waarschijnlijk
sluitingsdag dus we kunnen op zoek naar een andere winkel. Na het ontbijt rijden
we opnieuw door de tunnel naar de mirador de la Peña voor de start van de
wandeling. Omdat het zinloos is nog verder te rijden doen we de wandeling in
omgekeerde volgorde van de Rother wandelgids. Dit scheelt niet alleen een stuk
minder autorijden maar zo beginnen we ook met het klimwerk en dalen we nadien
terug af, dat stapt toch altijd een stuk makkelijker. Opnieuw worden we op
wandelgenot getrakteerd. Het pad loopt vlak naast de steile wand van El Golfo en
de vlakte van de Meseta de Nisdafe. We lopen soms vlak naast de afgrond, dan
moeten we weer over stenen omheiningen klauteren of lopen we door de wei.
Spijtig genoeg komen we op ongeveer 1000 hoogtemeter in de mist en verdwijnen
ook de mooie uitzichten. Toch klimmen we verder naar ons einddoel, de mirador de
Jinama. Deze bereiken we rond 13.30u. Onderweg zijn we ook nog een groepje Ieren
gepasseerd, die maken de wandeling in omgekeerde volgorde. Jammer genoeg moeten
we langs dezelfde weg terug. Je kan van deze wandeling een ronde maken maar dan
komt er zeker zes uur stappen bij, en daar hebben we niet de moed, de goesting
en de conditie voor. De mirador zit potdicht door de mist. We eten onze
pick-nick op een bankje en
beginnen
aan onze terugtocht. In een wei staat even verderop een ezel te grazen. Het
beest heeft ons gezien en stormt plots heel hard op ons af. Ik zie dat niet zo
zitten en stel aan Sandy voor om maar achter de omheining te gaan staan. Ze
lacht ermee en blijft gewoon staan
en zo zie je maar wie de echte man is van ons twee. De ezel doet inderdaad niks
en blijft braaf voor ons staan, we geven een sneetje brood en dalen verder af.
Uiteraard gaat de afdaling een stuk sneller en om 15.30u. staan we terug bij de
auto. We willen op de parking ons zwemgerief aantrekken maar er blijft steeds
volk passeren, van waar ze komen god mag het weten. Op de terugweg naar het
strand stoppen we nog even bij de Lagotario waar de beroemde (nou ja, beroemd op
Hierro althans) hagedis van El Hierro wordt gekweekt. Er zouden er al een aantal
terug in het wild zitten maar wij hebben er in ieder geval geen gezien.
Om 16u. zijn we dan terug aan onze favoriete badplaats. Met een cornetto en cola
in de hand gaan we naar het
zwembad.
De zee is super woest, niet normaal dit heb ik nog nooit gezien. De golven in de
open zee zijn makkelijk drie of vier meter hoog en spatten uiteen op de betonnen
afrastering. Hier waagt geen mens zich in. Ik blijf maar wat aan de kant zitten
en hou het op pootje baden. Ook niet makkelijk want regelmatig wordt ik
overspoeld door hoge golven waar de betonnen afrastering geen vat op heeft. Als
de zee iets rustiger wordt gaan veel mensen in het water. Het is leuk zwemmen zo
maar best wel vermoeiend. Om 19u. rijden we terug. Eerst nog even geld afhalen
en bellen dachten we, maar geen van beiden lukte. Dan maar eerst douchen en op
zoek naar een leuk restaurant. Zowel het geld afhalen en het bellen lukt deze
keer wel. Om te eten belanden we bij restaurant “Pollo Asado”. Dit
restaurant is, zoals zo vele hier, gespecialiseerd in allerlei kipgerechten. En
het moet gezegd, het viel heel goed mee. De ober rekende ons wel een salade aan
die we niet kregen maar na dat ik in mijn beste Spaans (ik zei “mangare” ipv
“comer, het enige woord dat ik nochtans kende)
had uitgelegd dat er iets niet klopte werd de fout snel rechtgezet. Ik
drink nu ook na het eten dikwijls nog een espresso, zo’n kopje mega sterke
koffie. 2 slokjes maar een serieuze cafëine stoot. Na het eten rijden we nog
naar het strand. Tot onze verbazing was het hier best wel druk. Maar er zijn
niet alleen mensen, het stikt hier ook van de kakkerlakken. Dat romantisch uitje
naar het strand wordt al meteen geschrapt en we zijn vlug ribbedebie. Dit is
alweer de laatste avond op El Hierro. Wat gaat de vakantie toch vlug.
Om 8.30u.
opgestaan. De wekker zetten hoefde niet want de buren die gisteren toegekomen
zijn maken genoeg kabaal om uitslapen onmogelijk te maken. Na het ontbijt
beginnen we in te pakken. Omdat ik de Drakenboom zaadjes mee heb voor thuis
lijkt het me dat ik ook geschikte aarde nog heb om de boom in te planten.
Toevallig staan voor onze deur een aantal drakenboompjes geplant dus ga ik naar
beneden en vul een plastiek zakje met wat aarde. Het vullen gaat niet makkelijk
want er loopt constant volk in en uit het gebouw, als ze dit mochten zien dan
verklaren ze me voor gek en eigenlijk is dat nog
waar ook. Dit en de lavastenen maken onze bagage een stuk zwaarder. Bij
het inpakken van de bagage in de auto krijg ik van een andere bewoner van het
appartementsblok nog een pet cadeau. Waar het precies allemaal op slaat weet ik
niet maar het is wel een vriendelijk gebaar. Ik wilde de sleutel afgeven maar
krijg niemand niet te pakken dus steken we hem maar boven op de deur. Om 10.45u
zijn we op weg naar de hoofdstad Valverde voor onze laatste wandeling. We hebben
een wandeling dicht in de buurt van de haven gezocht want de boot van 15.30u
mogen we natuurlijk niet missen. In de supermarkt te Valverde kopen we nog wat
koeken. Onze auto staat vlakbij de centrale bushalte en terwijl we onze schoenen
aantrekken worden we aangesproken door een Spaanse vrouw die, dat moet ik wel
nageven, heel goed Duits kon. Het komt er op neer dat ik mee moet helpen met het
versjouwen van haar zware bagage. Blijkbaar is het een pak voordeliger om
inkopen te doen in Valverde dan in La Frontera. Sandy slaat nog een babbeltje
maar ik dring aan om toch maar stilaan met onze wandeling te beginnen, je weet
tenslotte nooit als er iets misgaat. De boot missen zou wel een kleine ramp
zijn. De wandeling begint met een lange afdaling. Het is aan deze zijde van het
eiland erg warm en de streek is dor, eigenlijk niet veel te zien. Toch zou er
wat moeten te zien zijn want we zouden voorbij een aantal tekeningen van de
oorspronkelijke bewoners moeten wandelen. De Rother wandelgids leidt ons in een
kloof die je moet afklimmen maar tekens of schilderingen, noppes! Het is zelf
best wel gevaarlijk want hier een val maken is niet zo gezond. Ik ga het laatste
stukje alleen verder met de hoop iets te vinden maar het lukt niet. Dan maar een
stukje verder wandelen want verderop de wandeling zouden er nog tekens moeten
zijn. Hier vinden we ze inderdaad wel maar het stelt allemaal bitter weinig
voor. Het zijn wat strepen op een basaltwand.
Geen mens weet wat het wil zeggen dus je kan er van denken wat je wil. Wat we
wel zeker weten is dat we stilaan moeten terug wandelen dus verder afdalen tot
in La Caleta doen we niet, we klimmen via dezelfde weg terug naar boven. Bij het
klimmen moeten we ergens wat gemist hebben want we merken (te laat weliswaar)
dat we niet terug richting auto lopen. We klimmen wel maar het pad draait in de
andere richting. Zo lopen we nog verkeerd op onze laatste tocht. Veel tijd om te
treuzelen hebben we niet meer dus lopen we van het pad af en lopen recht op ons
doel. “Off Road” de berg oplopen is niet makkelijk in deze hitte maar we
hebben weinig keuze. Om 14.15u. zijn we terug bij de auto. Alle winkels zijn
ondertussen weer dicht voor de siësta maar gelukkig vindt Sandy een
drankautomaat. Net voor de haven zetten we de auto aan de kant en pakken alles
deftig in. Om 15u. zijn we in de haven en een halfuurtje later kunnen we aan
boord. De Fred Olsen Expres vertrekt om 16u. en komt aan te Los Christianos om
18u20. Van het rustige El Hierro naar het bruisende vakantieoord Los Christianos
is om het zacht uit te drukken een hele schok. Dit is het mekka van het
massatoerisme op Tenerife. Vergeet de Spaanse taal want je moet al erg goed
zoeken voor je iemand Spaans hoort babbelen of je een Spaanse menukaart vindt.
We zeulen met onze zware rugzak (ligt aan mij natuurlijk met die zware stenen en
dat zand) en gaan op zoek naar Los Plataneras, een bungalow complex vlakbij de
haven. Het is toch wat zoeken tussen de vele hotels hier maar een klein
halfuurtje nadat we onze zoektocht gestart zijn staan we voor de deur. Ik begin
Sandy al op haar zenuwen te werken want het hangt hier na een uur al dik mijn
voeten uit. Waarom kan die stomme Fred Olsen niet op zaterdag varen? Om 20u.
gaan we op zoek naar een leuk restaurant. Mogelijkheden genoeg, maar deugen ze
ook? We stappen een pizzeria binnen. Het oogt leuk, maar het pizzaatje kan ik in
mijn holle tand steken. Sandy bestelt een spaghetti maar krijgt Tortelloni. Om
mijn honger te stillen eet ik van misere nog maar een menuutje bij Burger King,
compleet met speelgoed en yoghurt. Na de “maaltijd” doen we nog wat inkopen
in de mercado. Natuurlijk is alles hier een stuk duurder. Op de kamer is het
enorm heet, het lijkt wel of ze van ergens warme lucht in dit kot blazen. Buiten
is er veel lawaai, er is op 50 meter van onze bungalow een spetterende show
(spetterend voor de 10 man en een paardekop die aanwezig zijn, voor alle andere
mensen verdomd irritant) Slapen kan je vergeten zolang die herrie bezig is. Wat
bezielt een mens toch om hier 14 dagen te blijven? Ik hoop dat het vlug zondag
zodat we het hier kunnen afbollen. “Wat een verschrikkelijke plek”, pieker
ik terwijl ik in mijn bed naar de slechtste vertolking ooit van Tina Turner’s
“Nutbush City Limits” lig te luisteren. LEUK! Ik mag wel Sandy er niet zo
veel mee treiteren, zij kan er tenslotte ook niks aan doen.
Het
spetterend spektakel was afgelopen rond 0.30u. Voor alle zatlappen in hun bed
lagen zal het nog wel een uurtje later geweest zijn. Uitslapen is er niet bij
want om 9u. brandt de zon al op onze bungalow. Op ons terras met uitzicht op een
hekwerk, dat hekwerk dient om de tennisballen
tegen te houden die her en der in het rond vliegen, is het al erg warm.
Een vluchtig ontbijt en daarna raap ik al mijn moed bijeen en kunnen we onze
laatste dag gaan plukken. Sandy is
ondertussen ook al hard aan het zagen, deels op mij maar veel goesting heeft ze
er zelf ook niet in. Zonnebaden doen we op de over bekende “Playa de Las
Americas”. Om een uur of elf zijn we daar maar er ligt al een aardig volkje
gaar te bakken. Na een paar duikjes in de zee (heerlijk zwemwater) gaan we rond
14u. een hapje eten bij Mc Donalds. Onze Engelse buren die ook lagen te zonnen
vertrokken ook want hun 6 halve liters bier waren op. Voor we aan onze tweede
helft gaarbakken beginnen verkennen we de stad. Het moet gezegd, verderop staan
een aantal hele mooie hotels. We kopen in een heel verzorgde supermarkt nog wat
lekkers voor op het strand. Daarna gaan we ongeveer op dezelfde plek liggen
alleen draaien we ons eens om zodat ook de andere kant bruin (of rood!?) kan
worden. Op een strand is bitter weinig te doen. 
Je
kan de krant wat lezen of wat aan je tenen frunniken. Maar na een paar uurtjes
krijg ik het wel door. Het ideale middel om de tijd te verdrijven is: rond
kijken! En ik begon het best wel naar mijn zin te krijgen. Honderden mensen ik
alle kleuren, geuren, lengtes en diktes. De meeste met bitter weinig om het
lijf. Ok, als het de moeite is om naar te zien best wel aangenaam, maar er
liepen me daar toch griezelige creaturen rond. Zo’n dagje strand kloppen
blijkt toch wel leuk te zijn. Om 18u. houden we het toch voor bekeken, we zien
rood genoeg en kunnen er een winter tegen. Ons haasten hoeft niet want vanavond
is er weer zo’n geweldige Bingo avond in bar “The lost temple” dus slapen
voor middernacht is er toch niet bij. Om 20u. duiken we de stad in op zoek naar
een beter restaurant dan gisteren. We laten ons verleiden door een flyertje van
een Chinees restaurant, voor 6,98€ zoveel eten je wil en keuze uit tientallen
gerechten . We krijgen een mooi tafeltje met zicht op de haven en het eten is
bijlange niet slecht, beter dan gisteren in ieder geval. Daarna lopen we nog wat
rond en genieten we nog wat van de laatste avond. Om 23u. zijn we terug in de
kamer, zo kunnen we nog een uurtje Bingo meepikken.
Om 7u. opgestaan en alles ingepakt. Daarna rijden we met een taxi (duur 20€) naar de luchthaven. Achteraf gezien een stomme beslissing, want we hadden best nog de bus kunnen pakken. Sandy had dit ook gezegd maar ik wou weer eens niet luisteren dus veel geld weggesmeten. Om 10.30u vertrekt de vlucht, perfect op tijd. 4 uur later zijn we in Brussel. Van hieruit zijn we terug gereisd met de trein. Het was een mooie reis, al had ik er op sommige punten iets meer van verwacht. Vooral culinair viel het wat tegen. El Hierro was mooi maar ook niks om terug te doen. Het eiland op zich is heel mooi, maar van je wandeling een avontuur maken is heel moeilijk. Dat hebben we eigenlijk nog nooit ergens gehad op deze manier. Het leukste vonden wij Valle Gran Rey. Echt een heel mooi dal van waaruit je veel kan doen en met prachtig weer.
