^{Vertrekpunt: Russelheimer hut}

_{Routebeschrijving:}

Misschien toch eerst even melden dat de wandeltijden en de moeilijkheid van deze tocht sterk afhankelijk zijn van de weersomstandigheden en de sneeuw. Toen wij de tocht maakten in juli 2004 lag er nog enorm veel van het witte spul. Vele merktekens waren nog ondergesneeuwd en delen van het pad gewoon onbegaanbaar waardoor je op zoek moest naar alternatieven. Wij deden met vijf conditioneel sterke klimmers met pauzes bij 12 uur over deze tocht, maar je leest op het internet evenveel verhalen van mensen die er maar 8 uur over doen.  Wij hadden voor onze tocht aan een pickel en klimgordel voldoende maar op volgende link lees je een verslag van iemand die de tocht in de hete zomer van 2003 gemaakt heeft onder heel andere condities en toen bleken stijgijzers onmisbaar. Informeer dus goed naar de condities bij de huttenwirt voor je vertrekt. Ook geen kompas vergeten want bij slecht weer zul je dit zeker nodig hebben.

Net achter de Russelheimer hut begint een pad dat dieper het dal in gaat. Je wandelt tussen wat rotsblokken en passeert een klein kapelletje. Een kwartiertje later kom je aan een eerste splitsing. Hier gaat het rechts de hoogte in tot aan een klein meertje.  Je blijft links van het meer en loopt steeds dieper het dal in. Dan begint het pad stevig te stijgen met hier en daar al wat kabelzekeringen. Je loopt over los puin en je conditie wordt hier al serieus getest. Reken voor deze klim vanaf de Russelheimerhut tot het Breitlehnerjoch op 2 uur. Vanaf hier begint de eigenlijke Höhenweg. Rechtdoor loopt ook een pad dat afdaalt naar het Ötztal maar wij gaan rechts rondom de Puitkögel.

Even verder toont de Mainzer Höhenweg direct zijn alpiene karakter. Een bijna loodrechte, gladde rotswand gezekerd door een stalen kabel. Het moment voor je klimgordel aan te trekken want hier een schuiver maken zou wel eens heel slechte gevolgen kunnen hebben zonder die gordel.

Dan volgt een eerste gletsjerpassage. Spalten zijn er niet dus inbinden hoeft niet. Wel oppassen dat je niet begint te glijden want het is met momenten heel steil (pickel meenemen) Even verderop hangen er weer kettingen om tegen de rotsen op te klefferen. Aan de andere kant gaat het dan door een smalle geul en via kettingen weer naar onder op naar de volgende gletsjer. De moeilijkste momenten zijn eigenlijk de begin –en eindpunten aan de gletsjer of sneeuwvlakten. De sneeuw is er wak en het is moeilijk de diepte in te schatten door de rotsen.

Opnieuw volgt een klimpassage met kabelzekeringen en boven krijg je dan het eerste zicht op de Wassertalkogel en de bivak. Als je de bivak bereikt heb je nog maar 60% van je tocht achter de rug, hou dit in gedachte.

Je daalt opnieuw af naar de volgende gletsjer (opgepast de onderste stalen kabels zijn niet verankerd in de rots, zekeren heeft dus geen zin) en dan is het de hele tijd door over de gletsjer tot je op een graat komt ongeveer 100 hoogtemeter onder de bivak. Hier naar links en 20 minuten later ben je bij de bivak. Het uitzicht is adembenemend. Als je tijd genoeg hebt kun je misschien een overnachting overwegen hier, alles is aanwezig om het je zo aangenaam mogelijk te maken.

Voor wie de Braunschweigerhut nog wil bereiken raad ik aan niet teveel te treuzelen. Het gaat nu langs de andere kant bergaf. Even is het pad wat breder maar al snel versmalt de graat en is er opnieuw klauterwerk bij. Niet veel later kan je de Gschrappkögel al weer aan je palmares toevoegen. Geen meter vlak, soms via kabels steil naar beneden, dan weer via laddertjes naar boven. Verkeerd lopen kan niet maar de vermoeidheid begint vanaf hier ongetwijfeld te wegen.

Dan bereik je een splitsing. Naar rechts gaat een pad in dalende richting. Naar het schijnt zou dit een verkorting zijn naar de Braunschweigerhut maar dit kan ik niet bevestigen. Het pad is op zowel stafkaarten als de wandelkaart van Kompass niet terug te vinden. Bovendien liepen wij hier al met slecht weer (sneeuw, hagel) en was bijgevolg de zichtbaarheid nihil. Vraag dus op voorhand bij de huttenwirt na waar dit pad naar toe gaat. Misschien toch een verkorting? Als je net als wij geen flauw idee hebt waar het pad naartoe gaat loop je dus rechtdoor en blijf je de rood-witte tekens volgen. Je loopt nog onder een bergtop en dan bereik je een cruciale splitsing. Via een steile, smalle geul daal je af richting Ötztal. (de rood-witte tekens blijven volgen). Onder je zie je zowaar auto’s staan die vanuit het Ötztal naar de Rettenbachgletsjer zijn gereden. Onder aan de smalle geul ga je rechts, opnieuw in stijgende lijn over de Rettenbachferner  naar het Pitztalerjoch. Boven op het joch bereik je het einde van de Mainzer Höhenweg. Dan  ga je rechts en heb je het gevoel dat je terug in de richting loopt vanwaar je komt maar na 10 minuten daalt het pad naar links af en is het nog een klein half uurtje tot de Braunschweigerhut. Bij helder weer moet volgens mij de hut al zichtbaar zijn vanop het joch maar ook dit kan ik niet bevestigen door de dichte nevel die er hing toen wij er waren.

_{Technische fiche:}

_{Afbeeldingen:}