|
|
|
als ik me niet vergis stonden we rond half 10 op de top van de Allalinhorn en zijn Wim en ik een klein uurtje later vertrokken aan de afdaling... het ging onmiddellijk steil naar beneden in de sneeuw tot de fameuze rotsafdaling... hier moesten we een half uurtje wachten omdat er een Vlaamse groep bergsporters op stage met zes naar boven kwamen... de afdaling was niet zonder risico en beveiliging was absoluut noodzakelijk, gelukkig waren er drie bevestigingspunten en hadden we een touw van 60 meter... langzaam naar beneden klauteren was de boodschap... een half uurtje later stonden we beneden op een vrij steile sneeuwhelling waar we ons moesten zekeren om onze stijgijzers aan te doen... Wim had nog een verrassing in petto want hij was in alle haast zijn pickel vergeten boven aan de rotspartij... hij wilde absoluut terug...gelukkig was de Vlaamse stagegroep op de terugweg en riepen ons toe de pickel te zullen meebrengen... wat een geluk.. ondertussen was het al bijna middag en de zon deed aardig haar best... de sneeuw werd op vrij korte tijd papperig... maar het werd een zeer mooie en lange afdaling op de steile sneeuwhellingen... met momenten genoten we met volle teugen van de prachtige vergezichten en de volkomen stilte... met momenten werd het vermoeiend stappen want we zakten tot aan onze knieën in de sneeuw... aan de gletsjer gekomen besloten we in cordee te lopen... op 't eerste zicht waren de spalten vrij goed zichtbaar en de sporen van onze voorgangers leiden ons probleemloos aan de overzijde... even uitblazen.. touw en stijgijzers wegbergen om een laatste steile klim aan te vatten tot aan de Brittaniahut... moe maar voldaan werden we opgewacht door onze vrienden en een stevig biertje was onze beloning... als ik me niet vergis was 't toen ongeveer 14u .... lang konden we niet genieten van de rust en het heerlijk vocht .... we moesten onze tocht snel verderzetten om op tijd aan de kabelbaan te zijn vóór de laatste rit...
(met dank aan Wim & Valere)
|
|
|
