^{Vertrekpunt: Almagellerhut}

^{Routebeschrijving}

Om deze 4000-er te beklimmen heb je ervaring nodig in de bergen en een uitstekende conditie. Als eerste 4000-er kies je beter de nabij gelegen Allalinhorn want de Weissmies is best wel een hele onderneming. Vertrekken doe je rond 4u 's morgens vanuit de Almagellerhut op 2845m. 

Het is nog donker als je vertrekt richting Zwischenbergpas. Je volgt gewoon de steenmannetjes en de markeringen in de richting van de Weissmies (en waarschijnlijk ook een hele hoop andere klimmers). Op de pas kan je genieten van een prachtige zonsopgang. Ongeloofelijk mooi op deze hoogte. Je loopt verder naar links. Even verder daalt een pad naar rechts het Zwischenbergdal in. Hier ga je gewoon rechtdoor. 

Er zijn twee mogelijkheden hier om verder naar boven te gaan. De moeilijkste weg is om vanaf hier al via de rotsgraat verder te gaan. Deze route is moeilijker en duurt langer dan het alternatief via het steile sneeuwveld. De meeste kiezen dan ook voor de tweede optie, wij ook trouwens. 's Morgens is de sneeuw nog hard en is het makkelijk stappen, conditioneel is het wel erg zwaar want de helling is zo'n 35° steil. Puffen en hijgen dus. Op je linkerkant zie je al duidelijk waar het spoor in de sneeuw ophoud en de steile rotsgraat begint. 

Op de rotsen doe je best de stijgijzers uit en berg je de pickel op. Vanaf nu is het klauteren (moeilijkheidsgraad II). Markeringen zijn hier niet maar af en toe zie je voetstappen in de sneeuw die aanduiden waar de meeste klimmers naar boven gingen. Verkeerd lopen kan je natuurlijk niet maar het is wel heel de tijd opletten geblazen (vooral bij de afdaling)

Aan het einde van de rotsgraat heb je ongetwijfeld wel een korte pauze verdiend. Vanaf hier is nog ongeveer 20min. tot de top maar je bent al bijna op 4000 meter, je hoeft dus nauwelijks nog te stijgen. Vanaf hier doe je best de stijgijzers terug aan. De graat is in het begin nog breed maar wordt steeds smaller naarmate je de top nadert. Op ongeveer 100m. voor de top passeer je nog een paar rotsen waar je makkelijk tussen kan. Het graatje wordt nog smaller maar je bent er bijna, nog even doorbijten. De uitzichten zijn natuurlijk prachtig. De Monta Rosa, de Mischabel keten en zelfs de Aletsch gletsjer en de Eiger zie je vanaf hier.

Wij gingen dezelfde weg terug maar ook hier is er weer een alternatief; afdalen via de gletsjer naar de Weissmieshut. De meeste kiezen voor deze optie maar nadeel is wel dat je de klim moet doen met volledige bepakking. De afdaling is best wel moeilijk. Op de rotsen is het sowieso al uitkijken en de sneeuw is nu allemaal pap. Vooral uitkijken bij het einde van de rotsgraat en het begin van het sneeuwveld. Hier is het erg steil en je bent nog niet gewend aan de papsneeuw. Voor ons schoof Brits meisje uit en ze gleed met haar partner en de gids (zo'n val hou je nooit tegen in een touwgroep, zelfs geen gids) een heel eind naar beneden.

  ^{Technische Fiche}

^Afbeeldingen