Deze
nacht hebben we nog tot 2u30 zitten inpakken en, zoals achteraf al vrij vlug
bleek, hebben we weer eens veel te veel meegesleurd.Om 5.30u opgestaan en toen werden we door mijn vader naar het
station van Berchem gebracht. Gelukkig reden de treinen wel op tijd want het
land lag die dag lam door de stakingen. Om 7.30u vertrok de trein naar Schiphol
waar we een tweetal uurtjes laten aankwamen. Het inchecken duurde lang. Vlucht
BR76 van EVA air naar Bangkok zat goed vol maar vertrok perfect op tijd. We 
zien
een drietal films, eten onze buik goed vol en proberen een dutje te doen. Om
4u10 plaatselijke tijd landen we op de luchthaven van Bangkok. (tijdsverschil
met België voor het winteruur was 6 uur vroeger, dus 23.10u Belgische tijd).
Nadat we de bagage hadden opgepikt en al wat geld gewisseld hebben worden we aan
de uitgang opgewacht door een chauffeur van Vieng Travel die ons naar het Trang
hotel brengt. Natuurlijk
was het nog te vroeg om in te checken en was er nog geen kamer vrij. We wandelen
dan maar een eerste keer tot Kao San Road, een tiental minuutjes stappen van het
hotel. Daar internetten we wat, nemen een ontbijt (70B) en doen een eerste
verkenning. Hier en daar ligt een dronkaard in de goot wat al meteen een kleine indruk
geeft van het nachtleven in de beroemde Trotter wijk van Bangkok. We zijn heel
moe en doen terug een poging in het Trang hotel om in te checken. Gelukkig is er
nu een kamer vrij. Na een lange dag vallen we om 9u. ’s morgens direct in
slaap
We slapen tot
15u, niet de bedoeling maar het was nodig. Zo’n lange reis en het uurverschil
kruipt in je kleren. We frissen ons wat op en gaan dan naar Vieng Travel om de
reisdocumenten op te halen. Daarna gaan we op zoek naar Chinatown. Bangkok is in
vergelijking met vanmorgen nu inmens druk. We kopen nog een telefoonkaart voor
300B en bellen een eerste keer naar huis. De Thai merken duidelijk dat we pas in
de stad zijn en we worden om de vijf meter aangesproken. De
openingszin is “How do you do? Where are you
from?” en dan begint het spelletje. Alles waar jij naar toe wil is juist die
dag dicht. (niet alleen de Thai doen dat, ook onze reisagent van Vieng
Travel probeerde ons nog een excursie op die manier aan te smeren). In Chinatown
is nu ook niks te zien, maar aan de andere kant van de stad is alles gratis
(boxing, eten, …) en toch wel alleen juist vandaag zeker. Straf! We trappen
er niet in en lopen verder. De volgende in lijn zijn de riskjachauffeurs.
Uiteindelijk sukkelen we er toch in één die ons voor 20B naar de zwarte Boedha
brengt en daarna naar Chinatown. Eerst moeten we echter wel even via de
plaatselijke kleermaker passeren (als
we dat deden kreeg de tuctuc chauffeur een bonnetje om te
tanken). Een kostuumpje laten maken kost zo’n 260€, je krijgt er dan
wel 2 dassen, 2 broeken en 3 hemden bij. 
Maar
dat is natuurlijk alleen maar deze week tijdens de “Fashion Week”, dus enkel
voor snelle beslissers. Wat hebben we weer geluk zeg. We vragen een kaartje en
gaan dan verder, wel zonder kostuum uiteraard. De chauffeur brengt ons dan naar
Chinatown waar het enorm druk is. Overal kraampjes met
allerlei electronica, duizenden horloges op grote stapels, een echte mierennest.
We gaan eten in een hotel ergens in een shopping center want we waren nog een
beetje wantrouwig over het eten in de kraampjes (achteraf bleek dit helemaal
niet nodig te zijn). Voor 50B brengt een tuctuc chauffeur ons dik tegen zijn zin
terug naar het hotel. We drinken er nog wat en laten de eerste dag in
Bangkok een beetje bezinken. Rond 22u. kruipen we terug in bed.
We
zijn nu volledig uitgerust en klaar om er een lap op te geven. We ontbijten om
7.30u en lopen dan naar de Chao Phraya Rivier waar we de boot nemen naar Wat
Pho.
Een tuctuc chauffeur probeert ons nog te overhalen om niet
met de boot te gaan want het water stond veel te hoog, weer net vandaag. Pech
blijft ons achtervolgen! Wat Pho is de oudste tempel van de stad, ligt vlak
naast het koninklijk paleis en is bekend om zijn massageschool en de enorme
liggende Boedha. We laten ons een half uur masseren, echt goed doet het niet
(het doet eigenlijk pijn) maar ze kennen hun job wel en daarna voelden we ons
een pak beter. Dan namen we de overzetboot naar Wat Arun, een mooie tempel van
79 meter hoog. Hier vertrekken ook veel longtail boten naar de Khlongs en de
drijvende markten. Wendy, het nichtje van Sandy, en haar zus werden hier tijdens
hun reis serieus opgelicht dus we zijn op onze hoede wanneer we ons laten
verleiden om ook een tripje door de Khlongs te nemen. We vragen aan een Duits
koppel of ze ook willen gaan en delen de kosten (800B).
Het
is een mooie tocht van een uur, we varen langs de paalwoningen en bezoeken een
marktje op het water. We worden terug aan de andere kant van de oever afgezet en
stappen verder naar het Grand Palace. Om 14u. waren we bij de ingang. Ik belde
nog even naar huis en liepen daarna het paleis binnen. De inkom is naar Thaise
normen duur, zo’n 500B/pers. maar het is wel de moeite. Het is een enorme
toeristische trekpleister en het is haast onmogelijk een foto te nemen zonder
dat er een horde toeristen mee op de foto staat. Bij overmaat van ramp
zijn de batterijen van mijn fototoestel leeg. Gelukkig zijn ze in Thailand op
alles voorzien en is er een winkeltje in het paleis waar je batterijen kan
kopen. De hoofdattractie is de Wat met de smaragden boedha, het heiligste
beeldje van Thailand. Elk jaar komt de koning himself het beeldje een ander
kleedje aantrekken.
Om drie uur
verlaten we het paleis en wandelen we terug naar Koa San Road waar we nog wat
geld wisselen en in een eetkraampje een lekker wok gerecht eten. Daarna stappen
we terug naar het hotel waar we een frisse duik in het zwembad nemen. We zijn
duidelijk nog moe want we vallen allebei in slaap in een zetel bij het zwembad.
Om 20u30 gaan we terug naar Koa San Road, het is er nu enorm druk. Veel Thaise
jeugd en om de 10 meter een ander optreden in verschillende muziekstijlen, maar
allemaal met veel lawaai. De een wil niet onder doen voor de ander en het is
echt een gekkenhuis. Vooral de hard rock groep met pogo en stagedivers springt
eruit. Compleet kierewiet die kerels. Er is geen doorkomen aan en we lopen dan
maar terug een ander straatje in. Hier is het wat rustiger, we eten opnieuw aan
een kraampje langs de weg, ditmaal noedels met loempia’s en groenten. Heel
lekker voor geen geld (50 B). Om 22u30 zijn we terug in het hotel.
We slapen uit
tot 8u30, daarna ontbijt en op het gemak ingepakt. Om 10u45 uitgecheckt en even
later komt een taxi ons oppikken en worden we naar het treinstation gebracht. De
taxichauffeur
houdt geen seconde zijn mond maar we begrijpen er helemaal niks van. We zijn
ruim op tijd voor de trein van 13.05u naar Aranyaprathet.
Nadat we iets gedronken hebben en wat koffiekoeken gehaald lopen we om 12u40
naar het perron. De trein vertrekt op tijd, het is erg druk in het begin
(gelukkig hebben we een zitplaats) en aan de vele haltes in Bangkok stapt elke
keer een hoop volk op en af. Alle ramen staan tegen elkaar open en wat
ventilatoren tegen het plafond moeten zorgen voor de nodige verkoeling. Eens
buiten Bangkok is het niet meer zo druk op de trein en hebben we voldoende
plaats. Er lopen ook heel de tijd verkopers op en neer met drinken en eten.
Plots is er een paspoortcontrole, altijd een beetje eng. Even later loopt de
politie door de gang met een kereltje die zich volgens mij kon opmaken voor een
flink pak rammel.Met de trein
reizen is anders wel heel plezant, je reist met de lokale bevolking en je kunt
echt van het landschap genieten. Vijf uur later (het is al donker) komen we aan
in Aranyaprathet en worden we opgewacht door iemand van Kiri Travel.
We worden met een taxi naar een poepsjiek hotel gebracht. We betalen 1200B/pers.
voor het Cambodjaans visum en moeten onze reispas meegeven. Van die
formaliteiten zijn we dus ook weeral verlost. Het is een sjeik hotel, maar niet
gezellig. Daarna wilden we het stadje nog wat verkennen maar eens buiten geeft
ook dit maar een triestige, ongezellige indruk. Dan eten we maar wat in een
klein restaurantje om de hoek. Het meisje dat ons bedient verstaat geen woord
Engels en de kaart is enkel in Thai. Uiteindelijk krijgen we iets op ons bord
maar het was eerlijk gezegd niet te eten. Ik krijg wat droge rijst en een paar stukjes varkensvlees. Er passeert
nog een man met een olifant die ik voor 20B wat koeken mag voederen. Na het eten
hollen we naar de 7/11 en kopen wat
snoep. Om 20u30 zijn we terug op de kamer. Ik ben benieuwd wat ons morgen
allemaal te wachten staat. Ik droom er al lang van om Cambodja een keer te
bezoeken.. Het lijkt er ook op dat we in goede handen zijn want we worden keurig
opgehaald en de Visa wordt ook in orde gebracht. We proberen nog even naar huis
te bellen maar het lukt niet echt, we versturen dan maar een SMS met de hoop dat
die wel aankomt.
Ondanks
de sjieke kamer, het goede bed en de verkoelende airco slaap ik toch niet goed.
Waarschijnlijk toch wat spanning om wat ons vandaag allemaal te wachten staat.
We ontbijten om 7u en worden om 8u opgehaald en naar de grensovergang met Poi
Pet gebracht. Het is hier heel druk en hectisch. Volgens mij mogen vrachtwagens
niet van Thailand naar Cambodja rijden en dus worden alle goederen op karren
overgeladen en zo over de grens gebracht. Een andere kerel begeleid ons verder
naar een eerste controle post. Ik zie een bordje “no waiting” en denk dat ik
niet moet wachten en zo mag doorlopen, maar dat was geen goed idee. Aan een
volgende controlepost moeten we een soort vaccinatiebiljet kopen voor 20B
waarmee we verklaren dat we niet ziek zijn of geen ernstige ziektes mee binnen
brengen, zo onnozel als iets, maar soit. Daarna wandelen we door een tax vrije
zone waar een groot casino staat. We lopen verder naar de laatste controlepost
die ons toegang verleent tot Cambodja. Eens het land binnen betreed je een
andere wereld, geen asfalt meer en geen auto’s, wel wat brommers en fietsen.
Het lijkt of de tax vrije zone een streep trekt tussen twee werelden, het
rijke Thailand en het straatarme Cambodja. We springen op een brommer die ons
tot aan een reisbureautje brengt. We wachten nog 20 minuutjes tot een wagen met
chauffeur ons komt oppikken. De
wagen is comfortabel, en we zullen het nodig hebben want de weg schijnt volgens
de reisgidsen niet echt goed te zijn. We
rijden
nog wat rond in Poi Pet want de chauffeur wil blijkbaar wat vrouwelijk
gezelschap. De dame in kwestie schijnt er niet echt veel zin in te hebben maar
stapt uiteindelijk toch in. Achteraf begrepen we waarom want wat we de volgende
150km. en de komende 6u meemaakten tart alle verbeelding. De weg is gewoon een
totale ramp, duizenden diepe putten! Er gaat geen seconde voorbij zonder dat je
uit je stoel vliegt. Een slokje drinken of iets eten is onmogelijk. We prijzen
ons gelukkig dat we in een comfortabele, met airco gekoelde auto zitten want met
een gewone bus zou dit een marteling zijn. Vrachtwagens schieten al helemaal
niet op, overal staan ze met stukken op de weg. Kapotte assen, platte banden. Een
ritje van Poi Pet tot Siam Reap duurt met de vrachtwagen zeker 3 dagen, dat kan
anders niet. Het landschap bestaat uit rijstvelden en nog meer rijstvelden. Er
woont wel wat volk langs de weg en de meeste rijden rond met de fiets of
brommer. De eerste stop die we maakten dient om te tanken.
Een tankstation is er
niet, gewoon een jerrycan, een darm en een trapje moeten voldoende zijn om de
tank te vullen.
Daarna
hobbelen we verder, het hoogtepunt van onze avontuurlijke tocht bereiken we
wanneer we over een brug moeten waar al de dwarse balken verdwenen zijn en de
auto dus moet balanceren over de 2 lange balken. Om 12.30u nemen we nog een korte
pauze en dan verder tot de eindbestemming, Siam Reap. Daar aangekomen is er
plots terug asfalt en doemen reusachtige, sjieke hotels op.
Dit is het Mekka van het Cambodjaanse toerisme en de plek waar de
economie van het land bijna volledig op steunt. De chauffeur zijn vriendin stapt
net voor de lodge even uit (mocht waarschijnlijk niet mee rijden denk ik) en
daarna worden we
keurig,
weliswaar volledig door elkaar geschud, aan de lodge afgezet. We geven de
chauffeur 100B fooi en wensen hem sterkte op de lange reis terug. Als die dat zo
een paar keer per week moet doen dan staat die wagen toch elke week minstens 1
keer in de garage, dat kan niet anders.
Vandaag is de eerste dag van ons bezoek aan Angkor.
Het hele gebied is meer dan 400km² groot en om alle 287 tempels te bezoeken heb
je al bijna een week nodig. De
eerste dag van ons bezoek werd geregeld door Kiri Travel. Vroeg uit bed om 7u en
na het ontbijt werden we om 8u opgehaald door de gids en een taxi met chauffeur.
Een eigen chauffeur en gids voelt wel een beetje raar aan, het is makkelijk maar
tegelijk ook ongemakkelijk. De brave man springt steeds op tijd uit zijn auto om
de deur open te houden, zet ons braaf overal af waar we willen zijn en is de
vriendelijkheid zelve. De gids was ongeveer mijn leeftijd. Na het bezoek aan de
jungle temple hadden we met hem een lange babbel over het donkerste hoofdstuk
uit de geschiedenis van het land. Hij vertelde ons een paar verhalen waar je
niet goed van werd, zijn beiden ouders zijn vermoord en hij stond zelf ook op de
lijst om omgebracht te worden net 2 weken voor Vietnam uiteindelijk het land
binnenviel. Wreed allemaal.
Dan reden we verder naar het olifantenterras ten
noorden van de Bayon tempel en naar de Ta Keo tempel waar we de massieve
piramide tot de top beklommen. Voor
de lunch bezochten we dan nog Ta Phrom of de jungle temple, zeker één van de
mooiste tempels van de site. Niet zozeer voor de gebouwen, maar heel het complex
is nog overwoekerd door jungle vegetatie en de bomen en planten groeien
letterlijk op de daken. Dit is ook de tempel waar Angelina Jolie de film “Tomb
Raider” maakte. Jolie is trouwens erg begaan met de mensen in Cambodja en haar
foto hangt overal wel ergens aan de muur of prijkt op alle desktops in de
internet cafe’s en volgens ons gids heeft ze zelfs een Cambodjaans paspoort.
Als we uit de tempel komen heb ik nog postkaarten gekocht (10 voor 1$).
De
lunch nemen we in een restaurant vlakbij Angkor Wat, ons volgende doel. Angkor
Wat is zonder meer de bekendste, grootste en statigste van alle tempels. De
torens schitteren over het landschap en zijn het symbool van Cambodja (zelfs
tijdens de Rode Khmer regime stonden ze op de vlag). We zetten ons ergens onder
een boom om van het uitzicht te genieten en ondertussen vraagt de gids ons uit
over hoe het leven is in België.
Overal hebben ze een beeld van ons dat Europa het beloofde land is en dat er
geen slechte dingen gebeuren. Het is moeilijk om aan die mensen uit te leggen
dat het bij ons ook allemaal niet rozegeur en maneschijn is en dat het niet
altijd makkelijk is om een goede job te vinden.
Na de babbel wandelen we Angkor Wat in, onze gids zet
zich ergens aan de kant en wij beklimmen de wel heel steile trappen naar de top.
Vandaag bezoeken we voor de tweede dag de Angkor tempels. Het ontbijt komt maar niet en wanneer de chauffeur ons om 8u oppikt zijn we nog maar net aan het eten. We kopen weer tickets en dan brengt de chauffeur ons naar Banteay Srei, een tempel opgetrokken uit roze zandsteen op ongeveer 25km. ten noorden van Angkor Wat. Het is ongeveer 45min. rijden maar dit keer is de weg veel beter dan ons vorig auto avontuur. Na ons bezoek rijden we eerst langs dezelfde weg een stukje terug en slaan dan linksaf via een mooie weg met veel traditionele huisjes naar Banteay Samre, ook wel het “mini Angkor Wat” genoemd. Wanneer ik een bedelaar 100Riel geef (‘k weet het, het is niet veel) lacht hij me gewoon uit (maar hij houdt het geld wel). Er wordt in en rond Siem Reap heel veel gebedeld. Ook de kinderen weten al heel goed hoe het in elkaar zit. Als ik de chauffeur vraag om even langs de kant te stoppen om wat foto’s te maken geven we enkele kinderen wat kleurboeken en pennen en ze waren er nog echt blij mee. In Siem Reap of andere plekken waar veel toeristen zijn of stoppen zijn ze al lang niet meer content met een pen ofzo, ze willen allemaal geld. Ik probeer nog een t-shirt met de Cambodjaanse vlag maar ik vind mijn maat niet.
Daarna
brengt de chauffeur ons naar Pre Rup, een enorme bakstenen piramide met
verschillende platformen. Buiten het mooie uitzicht op de top is er niet zo veel
te zien.Voor de lunch
rijden we terug naar hetzelfde restaurant aan de ingang van Angkor Wat waar we
gisteren ook al aten.Na de lunch
rijden we verder door naar Preah Khan. De chauffeur zet ons af aan de Oostelijke
ingang en pikt ons op aan de andere kant. Maar vermits de brave man geen woord
Engels babbelt is er een misverstand en lopen we naar de verkeerde uitgang. We
keerden terug maar hij was zelf ondertussen al op onderzoek gegaan en liep ons
tegemoet. Deze tempel lijkt een beetje op Ta Phrom die we gisteren bezochten (en
waar Angelina Jolie met Brad Pitt wil trouwen, zo las ik in de DagAllemaal van
25/12/05) met veel door bomen overwoekerde gebouwen.Aan de uitgang van de tempel
vind ik toch een T-shirt voor 3$ met de Cambodjaanse vlag op, een leuk souvenir.
De
laatste tempel die we bezoeken is Neak Pean, een site waar het heiligdom in het
midden van een vijver ligt. We zetten ons even bij het water en laten al het
moois dat we de voorbije 2 dagen gezien hebben nog even bezinken. Om 15u brengt
de taxi ons terug naar de lodge. Voor de taxi betaalden we de chauffeur 30$ ,
opvallend is wel dat de chauffeur een deel van deze centen afgeeft aan de lodge
eigenaar. Terug in de lodge (waar de airco een pak lawaai maakt, maar dat is dan
ook alles wat hij doet!) gaan we opnieuw een gevecht aan met ons muskietennet.
In het touwtje zijn op één of andere manier 1000 knopen in gekomen en het
duurt drie kwartier vooraleer het rotding weer ophangt. Na dit frustrerende
klusje gaan we voor Sandy op zoek naar een T-shirt met lange mouwen. In de eerste
winkel vroeg die trees 24$ voor 2 t-shirts maar ze zakte met haar prijs nog tot
9$. We kopen ze dan maar in een andere winkel ook voor 9$. Daarna drinken we
iets op een terras, we gaan wel boven zitten want buiten de insekten kleven er
nu ook nog eens een dozijn kinderen aan je lijf.Om 18u. wandelen
we naar het Khmer Restaurant, een klein restaurantje aanbevolen door de Trotter
reisgids. We smullen er van de typisch Cambodjaanse keuken, ik had curry chicken
en Sandy pompoen in de oven. Allemaal lekkers voor 6,70$. Om 20.30u zijn we
terug in lodge en begint Sandy aan de volgende uitdaging, inpakken! Het lukt
niet echt want we sleurden al teveel mee en door alle souveniers wordt de rugzak
alleen maar groter. Om 21u. kruipen we moe ons bed in.
Vandaag
is het weer vroeg dag, opgestaan om 5u. Het ontbijt hadden ze in de lodge
gisteren al klaargemaakt maar het broodje was zo hard als steen niet te eten
eigenlijk. Sandy had muesli maar daar kroop ook al vanalles in rond dat er niet
echt in thuishoorde. Om 6u zouden we opgepikt worden maar het eerste halfuur
verschijnt er nog niemand. Om 6u30 worden we dan toch opgepikt en met een
minibusje naar de pier gebracht. Om
7u20 (20min. te laat) vertrekt de
boot over het Tonle Sap meer naar Pnom Penh. De boot zit propvol met toeristen
op weg naar de hoofdstad. We zitten op een bank vooraan in de boot. Naast ons
zit een soort imitatie van Crocodile Dundee die we ook al eens zagen op de trein
3 dagen geleden. In het begin is er niet echt veel te zien. Het meer is enorm
breed en meestal zag je zelfs de oever niet. Als de boot dan nog plots stilvalt
en meer dan een kwartier maar ligt rond te dobberen is dat niet echt prettig (er
zat waarschijnlijk iets tussen de schroef). Na 2,5 uur varen
wordt het meer smaller en varen we op de rivier. Veel mensen wonen op het water
in paalwoningen en de natuur is erg mooi. Ik ga buiten op het dek staan en neem
een pak foto’s. Sandy komt even later ook mee op het dek staan. Om 13u (een
uur later dan verwacht) komen we aan in Pnom Penh. De bagage wordt allemaal op
de kade gesmeten en het is uitzoeken geblazen. Het is allemaal een beetje
chaotisch. Aan het hek buiten staan een paar honderd man te dringen om ons een
lodge, een hotel of een taxi aan te smeren. Sandy gooit zich als eerste tussen
de massa en wordt meteen opgeslokt. Als ik Sandy zie aan de andere kant stort ik
mij in de menigte. Het is een eng gevoel want je ziet overal mensen die zich
allemaal opdringen om je iets onder de ogen te duwen. Je probeert vooruit te
geraken maar krijgt om de haverklap een bordje of reclame onder je neus. Gewoon
ogen toe en stappen. Sandy heeft ondertussen een bordje gezien met onze naam
erop. We springen zo snel mogelijk de taxi in.Het Golden Gate
hotel geeft een troosteloze indruk. De mensen zijn onvriendelijk en de grote
witte kamers zijn op zijn minst gezegd ongezellig. Op de kamer bemerk ik dat ik
enorm verbrand ben in mijn gezicht, ondanks 2 keer insmeren. Sandy heeft zich
niet ingesmeerd en is veel minder verbrand.
We
hebben honger en gaan in de stad op zoek naar iets te eten. We liepen een paar
keer rond de blok en belanden uiteindelijk in het EU restaurant, vlak naast de
deur van het hotel. Ik ga voor de kip en Sandy voor de visfilet. De 2 obers
waren meer dan vriendelijk, ene spreekt redelijk goed Engels en sloeg al eens
een babbeltje. De andere kruipt bijna over de vloer telkens hij moet passeren,
het is eigenlijk een beetje zielig.Na het eten
springen we in een tuctuc die ons naar de Russische markt brengt. De Russische
markt is een topper volgens de reisgidsen maar echt veel is er niet aan. Het is
er heel druk en hectisch. Honderden kraampjes waar zowat alles verkocht wordt.
Op een half uur hadden we het zowat al gezien en gingen dan maar op zoek naar
een internet café maar dat was nergens te vinden. We namen dezelfde tuctuc om
ons terug naar het hotel te brengen. Om 18u waren we terug op de kamer en zijn
die dag niet meer buiten geweest. Een filmpje meegepikt en gaan slapen om 21u30.
Om
7u30 ontbijt. De gids is blijkbaar ijverig want ze staat ons al op te wachten
terwijl er afgesproken was om 8u. Het eerste mankementje sluipt ook in het
programma van Riksja want het ontbijt is niet inbegrepen (terwijl dat wel in het
programma stond)Eerst
bezoeken we het Koninklijk paleis. Niet echt te vergelijken met de pracht en
praal van Bangkok maar toch wel mooi. In tegenstelling tot Thailand woont de
koning hier nog wel. Onze gids mag officieel niet mee binnen maar komt via wat
omwegen toch tot bij ons. De inkom bedraagt slechts drie dollar maar je moet nog
wel 2 dollar voor je fototoestel betalen. We bezoeken zo de highlights van het
paleis maar echt heel veel valt er niet te
zien of te zeggen. Onze gids
probeert er het beste van te maken. Ze is een jonge vrouw van 28jaar die heel
(bij)gelovig is en die volgens mij nog aan het wachten was op een rijke toerist
om haar mee naar het beloofde land te nemen (wat zowat elk land is voor de
Cambodjanen, zolang het maar niet Cambodja zelf is).
Daarna gingen we
naar de Thong Sol gevangenis en Choek La, één van de beruchte “killing
fields” ten tijde van het Pol Phot regime. Woorden schieten tekort.
De gevangenis werd in ’79 bevrijd door Vietnam maar werd ongemoeid
gelaten om de herinnering aan de gruwelijke gebeurtenissen levend te houden. Het
monument van Choek La is zo mogelijk nog aangrijpender.
Midden in het monument liggen duizenden schedels van de mensen die er
werden omgebracht. Op de paadjes die van het ene graf naar het andere gaan loop
je nu nog steeds over menselijke botten en kledingstukken.
Plezant is anders.Daarna
gaan we voor de lunch naar restaurant Friends. Een plek waar kinderen worden
opgeleid om later in de toeristische sector aan de slag te kunnen. De taxirit
naar daar duurt ongeveer 40min. De taxichauffeur rijdt enorm traag en stelt de
airco in op het absolute minimum om toch maar geen druppel benzine te veel te
verstoken. Het regent intussen pijpestelen. In het restaurant ga ik voor de
“today’s special”, nl. Khmer vissoep met zoetzuur saus en citroen.
Een uurtje later
zijn we op weg naar het nationaal museum maar ook dit was een teleurstelling. Er
zijn wel wat mooie dingen te zien maar op een half uurtje ben je ook weer rond.
Stom is ook dat je geen foto’s mag maken, belachelijk.Daarna rijden we
nog naar Wat Phnom, een heel kitschirige tempel gebouwd op een heuvel. Er zitten
wat apen maar dat is dan ook weer het hoogtepunt van ons bezoek. Het blijft
water gieten ondertussen. Onze gids gelooft heilig in alle rare dingen die zich
hier afspelen. Spek in de bek van een stenen tijger, kaarten die je leven
voorspellen, allerlei offers, gekleurde papiertjes, dobbelstenen, alles is goed
om toch maar de hoop in leven te houden dat je ooit veel geld, geluk, een hoop
kinderen en een fijne vent (liefst één met een vliegticket naar het Westen)
aan de haak kan slagen. Ook grappig zijn de vogeltjes die je zogezegd vrij kunt
laten.
De beestjes vliegen amper drie meter ver waarna de eigenaar ze gewoon opraapt en
opnieuw in de kooi steekt. Als de kaarten of de dobbelstenen toch in je nadeel
spreken dan smijt je gewoon opnieuw of je legt terug een lapje spek in de
tijgerbek. Zo simpel is dat. We krijgen nog een regenvestje en een mooie foto
van Big Mamma die ons ook weeral veel geluk zal brengen maar we hebben het nu
echt wel gezien. We zijn doorweekt van de regen en na al de misere die we
vandaag gezien hebben willen we ons gewoon gaan bezatten of depressief in ons
bed kruipen. Echt een fijn gevoel hou je aan deze stad niet over. We geven nog 2
$ fooi en gaan nadien terug in het EU restaurant eten.Er zijn ook nog
steeds geen reisdocumenten toegekomen in het hotel voor onze transfer naar
Vietnam, raar want tot nu toe was alles steeds op tijd. Na het eten, om 20u30,
is er nog steeds niets toegekomen en worden we een beetje ongerust. Sandy ligt
ondertussen in bed en ik ga beneden op zoek naar de contact gegevens van Riksja.
Het is namiddag in Nederland en na een duur telefoontje (3$/minuut) krijg ik een
telefonische bevestiging dat alles geboekt en betaald is en dat we morgen om 9
uur worden opgehaald. Om 22u30 ga ik dan ook maar slapen.
Vannacht
nog goed geslapen, als we hadden geweten wat ons vandaag allemaal boven het
hoofd hing hadden we dat waarschijnlijk niet gedaan. Volgens de Nederlandse
agent werden we opgepikt om 9u, maar om 7u (we lagen nog in bed) werden we
opgebeld door de receptie. Ze stonden beneden al te wachten. Dus alles snel
ingepakt en naar beneden. De boot vertrok, volgens het aangegeven programma, op
de pier in Pnom Penh. De chauffeur rijdt echter de stad uit en pikt overal nog
volk op en verdient zo nog een aardig centje bij. Op een gegeven moment zitten
we met 12 man en bagage in een busje van 9 personen. Het is ondertussen al ruim
na negen uur en weten totaal niet meer wat er nu gaat gebeuren. Om 9u45 komen we
aan in een stadje en worden we afgezet aan de Chack Long pier waar nog wat
toeristen zitten te wachten. Een half uurtje later gaan we aan boord van een
gammel schuitje dat om de twee meter stilvalt en waarvan de motor rookt als een
schoorsteen. Rond 11u zetten we eindelijk koers richting Vietnam, althans dat
dacht ik want plots maakt de boot rechtsomkeer. Ergens in het midden van de
rivier moesten we overstappen op een andere boot. Gelukkig werkte deze wel en
konden we de tocht alsnog verder zetten.Aan boord zit
nog een Hollander, een Duitse vrouw uit Bayern die alleen door Vietnam
reist, 2 Cambodjanen, een Engels koppel, een jonge vrouw alleen onderweg en een
Vietnamese vrouw die druk bezig was om haar zuster te koppelen aan de Hollander.
De formaliteiten
aan de grens verlopen redelijk vlot. Eerst uit de boot, een hoop stempeltjes
halen, terug in de boot en even verder weer uit de boot en nog meer stempeltjes
halen en tenslotte overstappen in een andere boot.
Volgens het programma van Riksja zouden we hier nog een excursie maken
maar van een touroperator is geen spoor meer te bekennen. De groep wordt
ondertussen ook opgesplitst (het Engels koppel belandt op een andere boot) en
wij varen verder de Mekong af. Bij een eerste halte stapt de Hollander mee af
samen met de Vietnamese (mee op zoek naar die zuster waarschijnlijk)
Wij
varen verder , enkel nu nog met de Duitse vrouw aan boord, naar Chau Doc. Ik leg
aan een Vietnamees uit dat we alles op voorhand geboekt hebben en dat we ook
geen ticket ofzo hebben gehad. In Chau Doc is er nog steeds geen spoor van
Riskjaonline. We worden op een riskja gedropt en die brengt ons naar een
bungalow park buiten de stad. Of dit nu nog bij het programma hoort is een
raadsel (we zullen het denk ik ook nooit weten) Geen kat spreekt hier Engels en
we weten echt van toeten of blazen. We nemen onze intrek in een bungalow en gaan
dan op zoek naar een restaurant. Buiten het park slaan we rechtsaf. Alle
kinderen zeggen op zijn minst “hello” en met momenten hangen er wel 10 aan
je been. We worden verleid om het drukke stuk langs de baan mee te rijden op een
brommer. De chauffeur vraagt 10000 Dong voor zo’n klein ritje.
Meteen is de toon gezet en weten we dat we hier op onze hoede moeten zijn.
Iedereen volgt ons en we zijn officieel loslopend wild. Je kan geen
meter lopen
zonder dat je wordt aangesproken (maar er is er geen één die wat Engels
spreekt). Een geopend restaurant is er echter niet. We spreken duidelijk af met
een riksja chauffeur om ons naar Chau Doc te brengen voor 5000 Dong. Eerst stopt
hij terug aan het bungalowpark maar rijdt dan uiteindelijk toch verder
(uiteraard weer voor meer geld). Uiteindelijk zijn we er met 10000 Dong vanaf.
Even verder worden we weer aangesproken. Hij wil ons naar zijn restaurant
brengen met zijn Riskja en spreekt zelfs een beetje Engels. We zijn wantrouwig
en besluiten om het stukje te wandelen (wie weet waar je anders weer uitkomt).
In het restaurant zien we het Engels koppel weer van de boot en als even later
ook nog een bus toeristen wordt afgedropt zijn we al wat meer op ons gemak. We
eten een lekkere Beef met zoetzuur saus en besluiten dan om maar terug te
wandelen. Het is ongeveer drie kwartier lopen maar het begint weer eens hard te
regenen en in de verte is het zelfs aan het onweren. We schuilen even onder een
zeil waar net een trouwfeest of iets in die aard aan de gang is.Terug in het
bungalowpark drinken we nog iets en eet ik nog wat spring rolls (=kleine
loempia’s)Het programma
voor morgen was normaal een bezoek aan de drijvende markten en de heilige berg,
dan verder naar Can Tho en van daaruit naar Saigon. Dat daar niets van in huis
komt is eigenlijk al zo goed als zeker. Riksjaonline heeft ons goed in de steek
gelaten en vanaf nu zijn het alleen maar vraagtekens. Wat met het programma?
Geraken we in Saigon? Is het vliegticket geboekt? Palace Hotel? Wat één van de
hoogtepunten van de reis moest worden is tot nu toe niks dan misere. Er lopen
wel wat mensen rond in het bungalowpark die een paar woorden Engels spreken
maar ik moet het programma aan hun uitleggen ipv zij aan ons wat ook al op zijn
minst vreemd is. Ik had gehoopt op een paar leuke dagen in Vietnam maar op dit
moment wil ik zo snel mogelijk naar Saigon en terug naar Thailand vliegen. Jammer,
in Thailand en Cambodja was de reisorganisatie van Riksjaonline heel goed, nu is het een dikke
vette nul.
Na het ontbijt weten we nu wel zeker dat ze ons liggen hebben omdat we door hen voorgestelde excursies (die dus eigenlijk in het programma zaten) moeten betalen. Komt nog bij dat we dan vanavond nooit in Saigon kunnen zijn en hier dus nog een nacht moeten slapen. Eerst moeten we ook het ontbijt betalen maar na een telefoontje met zijn baas (!!!!?????) hoeft dat niet. We hebben er nu echt genoeg van en pakken onze bagage in om op eigen houtje naar Saigon te reizen. We vragen ons paspoort, leveren de sleutel in en zijn ribbedebie. We stappen te voet naar Chau Doc want van de riskja’s hebben we voorlopig onze buik ook vol.In het centrum stappen we naar de eerste beste information desk. Hij kan ons bustickets bezorgen voor 10 $ met gratis vervoer vanaf de busterminal tot aan het hotel. We moeten wel nog 2 uur wachten en op voorhand betalen. Dat idee klasseren we al meteen onder “verdacht” en we gaan verder. In een hotel vragen we naar het busstation. Met onze rugzak is het te ver weg en moeten we toch weer op zo’n stomme riksja stappen. De prijs is 1$. Het zet ons echter achter de hoek af een een private maatschappij die naar Saigon reizen met minibusjes. We boeken hier voor 14$ omdat deze bus meteen vertrekt. Een terreinwagen brengt ons naar de busterminal en een kwartiertje later zitten we in een minibusje met airco en een pak Vietnamezen op weg naar Saigon. Veel plek is er niet en onze rugzak wordt gebruikt als voetsteun voor de achterliggende passagiers.De rit is om het nog zacht uit te drukken levensgevaarlijk. We ontsnappen meerdere malen aan een ongeluk en de chauffeur sjeest als een gek. We steken een grote rivier over met een ferryboot. Wij mochten blijven zitten, al de rest moest uitstappen. Even later volgt er een pauze voor de lunch. Daarna nog bijtanken en iedereen mocht nog een lootje trekken van een politieman. Waar dat allemaal op sloeg was ons niet meteen duidelijk. Terwijl wij op elkaar gepropt zijn als sardientjes in een doosje zit vooraan een koppel die lekker zalig hun stoel achterover zwieren en een uiltje knappen. Daarna racen we verder, we zien verschillende accidenten (vrachtwagen in de beek en een andere stak op een dikke betonnen paal, even verder stak er een brommer onder een vrachtwagen) Om 15.30u eindigt ons hachelijk avontuur en komen we aan in de Mien Tay busterminal van Ho Chi Minh City. Het is ondertussen weer flink beginnen te regenen. We volgen een jonge scholier (we zijn weer wantrouwig maar hebben eigenlijk geen andere keus) die ons naar een lijnbus brengt die het centrum inrijdt. Voor 2000Dong/pers. rijden we mee. Op de bus regeert een taaie tante met een stokje over de passagiers. Je kunt geen spier bewegen of ze heeft het gezien. Zij bepaalt wie waar zit en waar je wat zet, zo simpel is dat. Als ze ons met haar stokje aantikt zijn we aan de halte op de Pham Ngu Lao en gaan we te voet verder.Het Palace hotel ligt echter nog een stuk verder. Door de zware bagage zijn we weer aangewezen op de riksja’s. We spreken af 15000 Dong maar ter plaatse (natuurlijk rijden ze ook weer niet tot aan het hotel, ze mogen zogezegd de straat niet in) vragen ze 50000 Dong. We geven gewoon het geld dat afgesproken was en stappen verder.Dan komt onze ergste vrees uit. Er is geen sprake van een boeking in het Palace Hotel en dus kan het bellen opnieuw beginnen. Die man aan de receptie is er al niet graag bij wanneer ik aan de receptie van mijn oren sta te maken maar de lol is er nu echt wel af. Uiteindelijk blijkt dat de Vietnamese agent, Asian Trails, totaal niets heeft geboekt. Het Palace Hotel is natuurlijk ook volzet en ook ons vliegticket is er niet. Miss Nguyen (iedereen in Vietnam noemt blijkbaar Nguyen) babbelt ook al slecht Engels maar uiteindelijk worden we naar het Vieng Dong hotel gebracht. We zijn al blij dat we een kamer hebben want we zijn allebei heel moe. We sturen nog een email naar Riksjaonline en naar huis. Daarna gaan we nog wat eten op de hoek (noedelsoep) en om 21.30u liggen we in bed. Wat gaat er nu nog allemaal gebeuren vragen we ons af?
Tijdens het
ontbijtbuffet genieten we van het mooie uitzicht over de stad en van een
oosteuropeaan die
net niet het hele buffet meeneemt naar zijn tafel. Aan tafel neemt hij dan van
alles één hap en laat de rest staan.
Nadien
bel ik nog maar eens met onze vriendin, Miss Nguyen van Asian Trails. Ze hebben
een hotel gevonden evenwaardig met het Palace Hotel, echter zonder zwembad. Om
12u deze middag worden we opgepikt en naar het River Side Hotel gebracht.
Natuurlijk is de vlucht van overmorgen naar Bangkok volzet. Er is enkel nog
plaats in de business class maar dan zou er uiteraard een toeslag zijn. Ik zeg
haar dat het me niet kan schelen of er al dan niet een toeslag is maar wij
moeten op dat vliegtuig zitten, hoe ze dat regelen interesseert me echt geen
bal. Even later belt ze terug en bevestigt ze de vlucht.Om
12u brengt een taxi ons dan naar het River Side hotel, eerst zette hij ons nog
af aan het River Side kantoorgebouw maar bij een tweede poging lukt het dan
toch. Het hotel was inderdaad beter met een mooie koloniale inrichting maar ons
verhoopte zwembad bleef achterwege. Ondertussen valt het water weer met bakken
uit de hemel. Na de regenbui maken we een stadstour. Echt veel valt er , op
enkele mooie koloniale gebouwen na, niet te zien. Enkel het postkantoor met het
enorme schilderij van Ho Chi Minh himself heeft wel een bepaalde charme. We
wandelen dan maar terug naar de trotterwijk. Eerst en vooral gaan we iets eten,
ik eet een lasagna en Sandy een steak. Daarna nog een internetcafé binnen waar
we nog mails versturen naar Jurgen&Els, enkele lodges in Chiang Mai en voor
de verandering nog maar eens naar Riksjaonline. Daarna boeken we de excursie
naar CuChi voor morgen en stappen we terug richting hotel.
Het is volop
spitsuur en de straat oversteken in bijna een onmogelijke opdracht. Duizenden
brommers rijden kriskras door elkaar. Tot voor enkele jaren had iedereen hier
een fiets maar nu heeft alleman op zijn minst één brommer. Nergens staan er
verkeerslichten en omdat het al donker wordt geraken we op veel plaatsen de
straat gewoon niet over. Op weg naar het hotel stuiten we ook nog op Mies Leuze,
een ex-collega van op de WAG, die
samen met haar vriend op rondreis is in ZO Azië.
Ze zijn nu 7 maanden onderweg en halverwege hun reis. Van toeval
gesproken!Daarna lopen we
verder richting hotel, ik koop nog een t-shirt en wat te drinken. We maken nog
een kort ommetje langs de Saigon rivier maar we zijn vroeg op de kamer. Het was
een rare dag, de gebeurtenissen van de laatste 2 dagen zijn denk ik nog niet
volledig verteerd. We zitten nu wel in beter hotel en we hebben ons vliegticket.
Jammer dat die Asian Trails het een beetje verknald heeft anders was dit zeker een prachtig
deel van de reis geweest. We moeten er nu maar het beste van maken.
Vanmorgen
om 6.30u opgestaan en om 7u ontbijt. Het zit al behoorlijk vol in de ontbijtzaal
en een Engelsman en een Nepalees vragen of ze bij ons aan tafel mogen komen
zitten. Je kunt moeilijk “nee” zeggen dus begint onze dag alweer met te
vertellen waar we vandaan komen, wat we allemaal gaan doen en wat we allemaal al
gedaan hebben. De Engelsman en zijn kompaan zijn hier “to do some business”
(wat dat precies inhoudt zijn we niet te weten gekomen) Om 7u40 vertrekken we te
voet terug naar de Trotterwijk waar we worden opgepikt. In het Vieng Dong hotel
halen we eerst nog wat cash uit de automaat. We zijn op tijd op het afgesproken
adres maar het kantoor is dicht en weer staan we daar te schilderen. Iets voor half
negen komt er toch een brommer ons oppikken en brengt ons naar een ander kantoor
waar de minibus wacht. We verkeren in internationaal gezelschap: een Hollands
koppel en een Belg die ook boekten met Riksjaonline, een vriendelijke Engelsman
en dan een hoop Amerikaanse jongelui. Onze gids is een man die , zoals
alle Vietnamezen, slecht Engels babbelt en vroeger bij het Zuidvietnamees leger
(en dus met de Amerikanen) gevochten heeft. Op het busje houdt hij geen seconde
zijn snater. Op zich niet zo erg, alleen versta je
der absoluut niks van. Na een
korte pauze bereiken we dan om 10.30u CuChi (inkom 65000 Dong). We beginnen met
nog een Vietnamees die in onverstaanbaar Engels wat uitleg geeft. Dan krijgen we
een communistisch propagandafilmpje te zien waarin een klein meisje zo goed als
alleen een Amerikaanse tank
uitschakelt en hoe het leven er in de tunnels uitzag. Dan wandelen we met onze
gids naar de eerste tunnelingang. Plots spreekt onze gids in verstaanbaar Engels
de volgende legendarische woorden: “You know why you Americans lost the war, because you all have a
big ass” En dat is er niet eens zo ver naast. De Amerikaanse soldaten
pasten gewoon niet in de smalle tunnels van de Vietcong. Alle Vietnamezen zijn
zo smal als een rietje en klein van gestalte. Ze eten rijst en soep en dat is
het zo’n beetje. Ik daal een stukje af in de eerste tunnel maar om verder te
gaan moet je echt plat op je buik en kruipen. De gids vertelt nog een grappig
verhaal over “ a woman with a big ass who got stuck in the tunnel” en daarna
lopen we verder. We passeren nog een aantal tunnelingangen en een loopgracht.
Even verder zien we een Amerikaanse tank die op een mijn is gelopen en geeft de
gids uitleg over de boobytraps die de Vietcong gebruikten. Met poppen wordt
nagemaakt hoe de Vietcong onder de grond leefden en hoe ze niet ontploft
springtuig ontmantelden en terug gebruikten. Daarna bezochten we de schietstand.
Voor 1$ per kogel kan je met elk Russisch wapen er vrolijk op los knallen. Ik
heb niet geschoten maar je hoort wel constant het oorverdovend lawaai van het
machinegeweer. Je kan je inbeelden wat dat hier in deze jungle moet geweest zijn
in de oorlogstijd.Dan wordt het
tijd om de tunnels in te gaan. De tunnels die je kan bezoeken zijn op Westerse
maat gemaakt en een beetje hoger. Toch is het er eng en donker. De meeste
stappen al na enkele meters bij de eerste beste uitgang naar buiten. Ik heb mijn
Petzl
zaklampje mee en kruip nog een eind verder.
Daarna kruip ik nog een ander ,smaller, tunneltje in. Als ik uit de
tunnel kom zie ik zo vuil als iets en het zweet druipt van mijn lichaam. Het is
enorm heet in de tunnels. We drinken nog even iets en rijden dan terug naar
Saigon. Voor de verandering is het weer eens beginnen regenen. We checken nog
even de email, ondertussen heeft Riksjaonline er wel voor gezorgd dat we morgen
opgehaald worden. Ik bel nog even naar huis en daarna gaan we terug iets eten in
het zelfde restaurantje van gisteren (ik steak, Sandy spaghetti) Het is volop
spitsuur en de straat oversteken is weer zo goed als onmogelijk. In het park
worden we aangesproken door een groepje studenten die alles moesten weten over
ons en over België en wat we van Vietnam vinden. We worden meer dan een half
uur op de rooster gelegd. We lopen een stukje langs de Saigon rivier op weg naar
het hotel. Deze dag was toch nog
heel plezant, zo kunnen we het Vietnam hoofdstuk toch nog goed afsluiten en met
een goed gevoel vertrekken.
Vandaag vliegen
we terug naar Thailand. We staan vroeg op en genieten eerst weer van het lekker
ontbijtbuffet. Om 7.45u worden we opgepikt aan het hotel en naar de luchthaven
gebracht. Om 8.20u zijn we al op de luchthaven, onze vlucht vertrekt om 10.30u.
Door het te laat boeken van Asian Trails vliegen we nu terug naar Bangkok in
business class, maar wel op hun kosten. Op zich weer een leuke ervaring. Tijdens
de douane controle zitten een paar Scandinavische oude wijven ons letterlijk op
de hielen. We hebben vouchers gekregen om in de business lounge van Vietnamese
Airlines te wachten. Lol! We eten nog een hoop fruit van het rijkelijk buffet en
vliegen er maar meteen in met een Baileys cocktail. Wachten was nog nooit zo zalig. We zitten helemaal vooraan in het
vliegtuig en we worden steeds eerst bediend. Geen plastieken rommel maar een
echt bestek en een menu kaart. Spijtig duurt de vlucht maar anderhalf uurtje. We
proppen ons weer vol en hebben in één voormiddag al zoveel gegeten als de drie
dagen daarvoor tesamen.Op het vliegtuig
zitten ook een hele hoop schoolkinderen met slechts een paar leraars bij. Voor
die bende op het vliegtuig te krijgen moet ook een stressie bedoeling zijn denk
ik.Om 12u landt het
vliegtuig in Bangkok. We pikken de bagage op en worden dan met een bus naar de
domestic terminal gebracht waar we opnieuw inchecken voor de vlucht naar Chiang
Mai. De vlucht met Thai Airways vertrekt pas om 15.25u dus we hebben nog wel
even tijd. We vragen als eens even na om logies in Chiang Mai maar volgens het
madammeke van de info balie is er bijna geen plek meer en schieten alleen nog
dure locaties over. Gelukkig boeken we nog niks en besluiten om in Chiang Mai
zelf maar eens rond te kijken.
Na
een vlucht van ongeveer een uurtje landen we in Chiang Mai. We wenden ons
opnieuw tot een info balie waar veel meer aanbod is van
overnachtingsmogelijkheden. We boeken de Lai Tai lodge voor 3 nachten (2070
Baht). Een songthaew brengt ons voor 60B naar de lodge. Ik spring meteen het
zwembad in. Sandy is niet tevreden met het kamertje waarin ze ons gestompt (het
kleinste van de hele lodge) hebben en gaat ondertussen terug naar de balie om
een andere en betere kamer te vragen. Je moet constant op je hoede zijn en op je
strepen staan of je wordt langs alle kanten bedondert. Als er dan een keer
iemand is die het wel goed meent (zoals bv. die jongen op het minibusje naar
Saigon dan ben je automatisch wantrouwig). Nadat we ons geïnstalleerd hebben en
weer een gevecht met het muskietennet geleverd hebben boeken we in de lodge een
excursie voor morgen voor 1100 B/pers. (standaardpakket olifantenrit,
jungleraft, bergstam, waterval). We lopen niet te ver meer en gaan een stukje
verder langs de weg eten in restaurant …. De eerste indruk van Chiang Mai is
niet zo goed vind ik. Het is allemaal al heel toeristisch met veel lawaai, gogo
bars, dronkelappen en trotters die al 2 jaar hun haar niet hebben gewassen.
De lodge is wel OK, nu een mooi proper kamertje met airco, TV en douche met warm
water.
Opgestaan
om 7u en daarna ontbijt genomen in de lodge. Stelde niet veel voor en voor 200 B
is best wel duur. We hebben al onze
documenten in de kluis gestopt maar aan de
receptie moeten ze nog een kopie van ons paspoort hebben dus kunnen we de boel
weer uitladen. Om 8.30u vertrekken we richting olifantenkamp. We zijn vandaag op
stap met een Australiër, 2 Denen (waarvan er eentje gedurende de hele dag niks
zegt) en een vriendelijk homo koppel uit Zweden. Het is ongeveer een uurtje
karren tot het olifantenkamp.
We
maken een tochtje van ongeveer een uur op de rug van de kolos. Echt ver gaan we
niet want het beest loopt maar 1 km/u. Als het wat op en neer gaat is het best
wel leuk en moet je jezelf goed vasthouden om niet uit het mandje te tuimelen.
Ik neem maar wat foto’s van het Zweeds koppel en zij van ons, nadien zouden we
de foto’s dan wel per mail doorsturen. Na de tocht kopen we nog voor 20B wat
olifantenvoedsel en voor 100B een mooie foto als souvenir. Dan rijden we verder
naar het authentieke bergdorp met de typische bergvolkeren. Zo onnozel als iets
natuurlijk want authentiek is dat hier al lang niet meer. Als je hier nog iets
avontuurlijk of ongerept wil zoeken moet je volgens mij serieus diep de jungle
in trekken. In het voorgekauwde programma dat wij volgen zie je iemand een trui
breien en kan je natuurlijk weer van alles kopen. Dat was het zo’n beetje.
Daarna rijden we verder naar een mooie waterval waar we het laatste stukje te
voet moeten afleggen. Ons groepje is niet echt avontuurlijk ingesteld. Iedereen
blijft braaf stil staan en wil vooral geen risico’s nemen op de gladde rotsen.
Ik probeer toch wat verder te stappen om een mooie foto te nemen van de waterval
en natuurlijk glijd ik uit en valt het fototoestel op de grond. Gelukkig is het
niet beschadigd. Daarna volgt de
lunch waar je kan kiezen tussen rijst of noedels, ik ga voor het laatste.
Ondertussen is het ijs ook een beetje gebroken en wordt er vlot gebabbeld.
Dan is het tijd
voor de bamboe raft tocht. Het fototoestel kan niet mee in de raft want het zou
wel eens nat kunnen worden. Het
gaat allemaal heel gezapig en ontspannend tot we plots aan een enorme
stroomversnelling komen. Alle raftjes leggen netjes aan op de kant maar onze
kapitein vaart gewoon verder. We zinken ongeveer een meter diep maar, buiten de
Thai van voor op de boot, valt niemand van het raft. Toch nog wat spektakel. Al
bij al duurde het raft avontuur ongeveer een uurtje. Dat was meteen het einde
van onze excursie. Om 14.30u zetten we terug koers richting Chiang Mai. We
wisselen het email adres uit voor de foto’s
van de olifantentrip en we krijgen
ook nog een adres van de Thaise kookcursus die we morgen willen volgen.Daarna lopen we
terug de stad in en boeken we de kookcursus. Een hele dag wokken voor 900B/pers.Vervolgens terug
naar de lodge om te gaan zwemmen, heerlijk zo’n zwembad. Om 18u30 terug de
stad in, eerst op zoek naar een authentiek massagesalon uit de Trotter gids maar
dit vinden we niet. Dan gaan we eten in een supergezellig visrestaurantje
“Fatty” op de Anusarn markt. Ik eet lagoustines met look & peper en
Sandy krab met curry, heel lekker en voor 510 B niet duur. Daarna laten we
letterlijk met onze voeten spelen op de markt. De nek en rug massage is ook
inbegrepen maar doet enorm pijn omdat daarstraks tijdens het raften er een
enorme pijnscheut in mijn nek is geschoten. Een echte voetmassage is het niet,
meer een soort tenenfrutselen maar het doet wel deugd. Daarna slenteren we wat
rond in de Night Bazaar. Leuke winkeltjes met prachtig houtsnijwerk, maar
allemaal wel erg duur. Daarna nog
een ijsje gegeten en om 22.30u gaan slapen. Het was een vermoeiende, maar leuke
dag. De uitstap was naar mijn inziens wel te duur voor wat het was maar zelfs al
is het allemaal toeristisch voorgekauwd het ritje op de olifant en het
bamboeraften was toch heel plezant. Op de kamer komt Sandy nog tot de ontdekking
dat de douche ook warm water heeft, leuk meegenomen.
Vanmorgen
om 7.30u opgestaan. We eten niet meer in de lodge want het ontbijt was gisteren
hier gene vette. We wandelen al een stukje in de richting van de wokschool en
belanden zo bij een gezellig bakkertje waar we lekkere yoghurt met fruit en
cornflakes eten. We moeten pas om 9.30u ter plaatse zijn dus we wandelen nog wat
rond in Chiang Mai waar we nog de oudste en hoogste Wat van Thailand , Wat Chedi
Luang, aanschouwen. Om 9u45 zijn we op de afspraakplaats en we betalen eerst nog
ons saldo. Dan vertrekken we met een minibusje naar het huis van kok Sompon
Nabnian ergens aan de stadsrand van Chiang Mai. We zijn in totaal met een 20-tal
toeristen, de meeste uit de USA (eentje van Hawaii zelfs) maar ook een paar
Australiërs en een koppel uit Nieuw Zeeland. We nemen plaats in het
leslokaaltje en dan leert de master himself ons eerst Curry pasta maken en
moeten we 10 min. allerlei kruiden en pepertjes fijnstompen in een stoemper. Dan
maken we ons eerste gerecht, uiteraard met onze zelfgemaakte curry. In de
aanvangsfase gaat het allemaal nogal snel en meestal zitten de eerste al te eten
terwijl wij nog onze groenten aan het snijden zijn, we bakken er niet veel van.
Dan toont de chef ons nog hoe je 2 andere gerechten maakt en geeft dan het roer
over aan zijn chef kokkin, “Big Mama” voor de vrienden. Na Big Mama volgt
een jonge kokkin die ons in in slecht Engels uitlegt hoe je een (niet zo lekker)
slaatje moet maken en we sluiten af met een Thai die ons leert Black
Sticky Rice pudding te maken (wat niet te eten was) Om 15.30u hebben we genoeg
pikante dinges binnen om de rest van het verlof op te teren. Ik koop nog een
schort als
aandenken en het kookboekje van de Chiang Mai Thai Cookery School
krijgen we ook mee. Na zo’n dagje koken zit de sfeer er goed in en wordt er
vrolijk rondgebabbeld in de groep. Toch wel plezant om te horen hoe ze aan de
andere kant van de wereld leven en wat wereldreizigers zoal meemaken.
Wij dachten dat wij al lang op vakantie waren maar der zijn er bij die al
2 jaar niet meer zijn thuis geweest. In de lodge nemen we eerst een duik in het
zwembad. Daarna pikken we een filmpje mee op de kamer, Beverly hills Ninja
(onnozel) en om 20u gaan we terug de stad in. Eerst de email nog gecheckt.
Blijkbaar was bij ons thuis de stroom uitgevallen, terwijl we dit lazen viel ook
de stroom in het internetcafé uit, toeval? Daarna sturen we voor de verandering
nog maar eens een mail naar Riksjaonline en doen we hun een voorstel om de
mislukte Vietnam 2-daagse te compenseren. Veel honger hebben we niet meer maar
op de terugweg van de Night Bazaar sla ik toch nog een superlekkere pannenkoek
met banaan achter mijn kiezen. Om twaalf uur liggen we in bed. Omdat onze kaars
langzaam aan het uitdoven is hebben we nog een nacht in de Lai Tai lodge
bijgeboekt en besluiten we om morgen er maar eens een luilekker dag (onze eerste
eigenlijk) van te maken. Het was een leerrijke dag, de cursus was wel plezant
maar een beetje stressie omdat de rest van de groep blijkbaar allemaal chef koks
in spe waren en wij zo’n twee sukkelaars.
Vandaag dus onze eerste echte relax dag. We staan om 8u. op en gaan terug ontbijten waar we ook gisteren al waren. Na een lekkere yoghurt met muesli en fruit wandelen we terug naar het boekingskantoortje voor de bustickets naar Sukhotai te bestellen. Voor 40B extra kunnen we ze echt zelf niet gaan halen. Daarna leggen we ons aan het zwembad maar het is verdomd heet in de zon. Eigenlijk is het enkel in het water uit te houden. Een dikke Duitse madam doet een “bommetje” in het water. Iedereen is nat en er spat een paar honderd liter water uit het zwembad, maar het is wel grappig. Om 13u. zijn we het zonnebaden serieus beu en wandelen we de stad in en springen we voor het eerst sinds lang een Mc Donalds binnen. Sandy laat het fast food aan zich voorbij gaan want ze heeft krampen. Een ijsje van HaagenDasz daarna zou wel smaken maar 120B voor een bolletje is ons toch wat teveel van het goede.We wandelen terug en wilden een uurtje wat pitten, dat blijkt onmogelijk met een heel legioen poetsvrouwen voor onze deur. Ongelofelijk hoe die Thaise vrouwen kunnen kwebbelen, het is echt een kakafonie!Dan neem ik maar terug een duik in het zwembad en sla een babbeltje met de Duitse “bommetjesvrouw” van vanmorgen.Om 20u. gaan we terug naar de markt en proberen dit keer een ander visrestaurantje. We eten een mixed fish met zoetzuur, mosseltjes en nog een extra portie kleine mosseltjes (had zoiets nog nooit gezien).Dan keuvelen we nog wat door de straten langs de vele marktjes en kraampjes, hoe verder we wandelen hoe opdringeriger de verkopers worden. Ze zijn eigenlijk zelfs ronduit agressief en arrogant. Sandy wilde een rok kopen en ik een jeansbroek maar dat lieten we maar fijn zo.We wandelen nog maar eindje rond en halen nog geld af. Weeral want het is hier toch al allemaal een stuk duurder dan dat we verwacht hadden.Dan eten we nog een pannenkoekje en duiken we het massagesalon naast de kookschool van vanmorgen binnen voor een “full body massage” met alle oliën en zalfjes erbij. Dat was nu eens echt een ontspannende massage, zalig. Van die echte Thaise massages kreeg ik alleen maar meer pijn.Iets voor middernacht zijn we terug in de lodge. Nog een laatste nacht en dan is het hoofdstuk Chiang Mai weeral voorbij. We hebben ons hier goed geamuseerd al is de stad toch al wel erg toeristisch ontwikkeld, zijn er veel gogo bars en is het er verdomd warm. Maar de leuke lodge en het zalige zwembad maakten veel goed.
Vandaag reizen we weer verder naar Sukhotai. We dachten eraan om te gaan ontbijten in een restaurantje naast de lodge, maar uiteindelijk belanden we terug opnieuw in de bakkerij waar we de voorbije 2 dagen ook al waren. Daarna checken we uit en om 9u15 worden we opgepikt voor de transfer naar het busstation (transfer hadden we geboekt in lodge voor 50B)
De
bus vertrekt om 10u15 en zit afgeladen vol. We bollen rustig verder en stoppen
in Phitsanalouk en Tak. Om 13u volgt er een lunchpauze waar ik een super spicy
noodlesoepje naar binnen werk. We slaan een babbeltje met een koppel ut België
die ook op weg zijn naar Sukhotai. Blijkbaar is het heel druk wegens het
jaarlijkse lichtspektakel en zijn de meeste lodges reeds volgeboekt. Het
landschap is heel mooi, veel groen en bij momenten bergachtig. Wanneer we in oud-Sukhotai toekomen stroomt de
bus leeg. Er liggen hier enkele lodges vlakbij het historisch centrum maar wij
rijden mee verder naar nieuw-Sukhotai, zo’n 12km. verder. Op het busstation
bekijken we even onze mogelijkheden maar aangezien we nog meer dan 4km. van de
stad verwijderd zijn moeten we wel een tuctuc nemen (40 B) De chauffeur dropt
ons in het Garden lodge house. Het is inderdaad enorm druk maar we kunnen toch
nog een mooie bungalow boeken met airco voor 500B (de eerste in de rij). Het is
niet groot maar heeft alle comfort en is best gezellig. Een jonge kerel
overhaalt ons meteen om maar vanavond mee naar het jaarlijkse klank –en
lichtspel te gaan kijken, omdat we nog niet echt onze draai gevonden hebben hier
laten we ons er weer inluizen voor 100 B/pers. terwijl een buskaartje amper 10 B kost (kwamen we achteraf te
weten). De zogenaamde “free tour guide” trekt ook op niet veel. Toch zijn we niet
de enige die er in trappen want zijn songthaew zit afgeladen vol. Voor we
vertrekken eten we nog wat en slaan een babbeltje met de dikkerd die weeral
flink in onze tas zit. We zeggen dat we van geen klank –en lichtspel wisten en
dat het puur toeval is dat we hier nu zitten. Blijkbaar is het een
wereldevenement waar ze van heinde en ver voor komen. Om 19u vertrekken we met
13 man naar oud-sukhotai. Buiten het feit dat we nu weten waar onze “tour
guide” vroeger overal gewerkt heeft weten we niets meer over het festival
zelf. De inkomkaartjes kosten 200B/pers. We zitten ergens opzij op een genummerd
zitje. Voor we binnen gaan kopen we voor 20B nog een drijvend bloemstukje waar
je een wens bij mag doen. Ik wenste dat het ding ten minste 10 min. bleef
drijven want de kinderen vissen het bloemstukje direkt uit water en verkopen het
dan opnieuw. Heel het spektakel (dat al een half uur te laat begint) is in het
Thai en we snappen totaal niet waar het over gaat. Het is wel mooi maar zo’n
wereldschokkende gebeurtenis vind ik het nu ook weer niet. De 350 acteurs die
meespelen volgen allemaal hun opleiding hier ergens in de buurt en worden
speciaal klaargestoomd voor dit spektakel. Na drie kwartier is het afgelopen.Daarna rijden we
terug en lopen we nog een internetcafé binnen. Geen mail van Riksjaonline. We
doen nog wat inkopen in de 7/11 en gaan om 22.30u naar bed
Om 6u. zijn we
al wakker door het gekakel van de kippen. Het lijkt wel of ze tegen elkaar
babbelen en zeggen van “die in da eerste bungalowke zullen we eens wakker
maken”. Een wekker zetten hoeft dus niet. Om 8u. nemen we een lekker ontbijt
in de lodge en daarna vertrekken we met de bus (of wat daar voor moet doorgaan)
naar oud-Sukhotai. Met 10B per persoon is het wel heel wat goedkoper dan het
ritje van gisteren. Vlakbij de ingang van het park huren we fietsen voor
20B/fiets. We stoten terug op het koppel uit west vlaanderen en slaan een
babbeltje. Zij hebben in oud-Sukhotai overnacht maar hebben er teveel geld voor
betaald, denk ik (het ritje met de bus duurt 20min. , dus zo veel tijd win je
ook weer niet)
Het
park is heel mooi en het is aangenaam om met de fiets erin rond te rijden.Het is
ondertussen al erg warm. Gelukkig liggen de tempels niet ver uit elkaar. We
pauzeren regelmatig en gaan lunchen in één van de kraampjes in het park. Sandy
probeert nog een lokale specialiteit maar dat trok op niet veel. Daarna fietsen
we nog naar enkele tempels ten noorden van de stad. Je moet er opnieuw inkom
betalen, we hebben ondertussen al een beetje tempelfobie en laten het maar voor
wat het is. We fietsen nog een rondje en om 14.30u leveren we de fietsen terug
in en rijden we met een songthaew, afgeladen vol met schoolkinderen, terug.
Bij het betalen wilden ze ons weeral voor 10B bedotten maar
ondertussen kennen we de truukjes al.Terug
in de lodge drinken we een milkshake en nadien slapen we wat bij. Om 18u gaan we
eten bij de Belgische uitbater van de stampvolle Banthai lodge. We eten een
steak met frietjes wat echt smaakte.Daarna nemen we
terug de songtaew naar oud-Sukhotai. We wandelen opnieuw door het park dat
prachtig verlicht is. We kijken nog naar een potje takrak (een mix van voetbal,
badminton en volleybal), erg spectaculair hoe die lenige kerels boven het net
uitspringen.Daarna rijden we
terug en kijken we opnieuw de email na. Goed nieuws van Riksja, ze gaan akkoord
met ons voorstel en hebben de resorts op Ko Chang en Ko Maak voor ons geboekt.
We informeren ook al naar een lodge in Kanchanaburi. We bellen nog even naar
huis en om 23u. gaan we slapen. Het was een prachtige dag. Fietsen door
oud-Sukhotai is echt de ideale manier om het park te verkennen. Je kan op je
gemak fietsen want er is geen autoverkeer en het is er redelijk rustig qua
toerisme. We hebben de bustickets naar Ayuttaya geboekt via de lodge voor
304B/pers. bij Wintour, een private maatschappij in Thailand.
We moeten vandaag weer vroeg opstaan voor de transfer naar Ayuttaya. Gelukkig kakelen de kippen opnieuw zodat we ons zeker niet overslapen. Om 7.30u ontbijten we opnieuw in de lodge en om kwart voor negen brengt een tuctuc ons voor 40B naar het busstation. We zitten helemaal vooraan op een grote dubbeldek bus. De zitjes zijn comfortabel maar de chauffeur neemt zijn tijd en rijdt héééééééééééééééééééééééééééééél traag. De rit naar Ayuttaya schiet echt niet op. De chauffeur stopt enorm vaak en ik heb het gevoel dat zelfs een fiets ons wel kan voorbijsteken. We slaan een babbeltje met Kristof & Ingrid uit Bredene, zij zijn op weg naar een nationaal park ten NO van Bangkok maar moeten via Ayuttaya reizen. De eindbestemming van de bus is Bangkok. Om 15u45 stopt de bus plots midden op de snelweg en moeten we uitstappen. Onze bagage wordt eruit gezwierd en zonder boe of bah bevinden we ons in het middag van de snelweg ergens in de buurt van Ayuttaya. Natuurlijk staat er een songthaew te wachten maar die vraagt 150B om ons naar de stad te brengen. Ingrid schiet in een Franse colere en wil niet betalen. We lopen met onze heel hebben en houden de snelweg over maar hebben geen idee welke richting we nu uit moeten en hoever het nog zou kunnen zijn naar de stad. We stappen langs een drukke baan en springen op een songthaew die ons voor 80B naar de stad wil brengen.De bus van wintour is achteraf gezien geen aanrader; Je betaalt veel meer maar een gewone lijnbus is veel sneller en stopt aan een busterminal.
De
eerste lodge waar we komen is al volzet. We stappen naar de overkant naar het
Ayuttaya guesthouse waar we een kamer boeken met airco voor 450B. Dit is de
slechtste overnachtingsplek tot nu toe. Ze zijn hier niet vriendelijk en de kamer
is niet veel soeps. Het zit hier
vol jongelui en ik voel mij plots weer heel oud en niet op zijn plaats. Toch
hebben we geluk, want vijf minuten nadat we onze intrek hebben genomen in de
kamer is ook deze guesthouse volzet.Ayuttaya geeft
geen goede indruk. Het is er , in vergelijking met Sukhotai, erg druk en niet
gezellig. Eigenlijk is de stad al meer een mini Bangkok met een echte
trotterwijk zoals Ko San Road. We maken een wandelingetje maar kunnen ons niet
oriënteren. Van misere eten we een Mc menu.
Dan proberen we een busstation te vinden want we willen hier zo snel
mogelijk weg. Een busterminal is er niet echt, er staan wel een aantal bussen
kriskras door elkaar maar god mag weten waar die naar toe rijden. We doen nog
wat inkopen in de 7/11 en gaan terug naar de lodge.We proberen een minibusje te
boeken in de lodge naar Kanchanaburi maar die rijdt niet voor 2 man. We zouden
dan eerst met een gewone lijnbus naar Santhanburi moeten rijden (2u.) en van
daar weer verder met een andere bus naar Kanchanaburi (2u) Ondertussen zijn we
er ook achter gekomen dat onze Trotter reisgids op niets trekt en veel te weinig
informatie bevat als je zo'n lange reis maakt, een Lonely Planet of Rough Guide
is onontbeerlijk. Vanmiddag op de
bus hadden we een stukje in de Rough Guide gelezen en dat boek bevat 100 keer
meer informatie dan die van ons. En dan te denken dat we thuis een goeie Lonely
Planet hebben liggen. Omdat we zo weinig info hebben besluiten we om op zeker te
spelen en niet met de bus naar Santhanburi te reizen maar eerst met de trein
terug te gaan naar Bangkok en van daaruit met de bus naar Kanchanaburi. Hoe dan
ook, het zal morgen een lange dag worden. Tot nu toe liep het openbaar vervoer
in Thailand feilloos, maar in Ayuttaya is het niet goed. Geen busterminal, geen
Engels op de bussen en geen flauw idee welke bus naar waar rijdt. We kruipen
vroeg in bed om zo morgen zo vroeg mogelijk in actie te kunnen schieten.
Heel
de nacht heeft er vuurwerk geknald in de straten dus van slapen kwam er niet
veel in huis. De douche heeft enkel koud water en het ontbijt laat uren op zich
wachten (en bovendien niet lekker). Om 8u. huren we fietsen om de stad in
sneltempo te verkennen. Lastig dat je altijd links moet rijden. Na de
tegenvallende busrit en lodge kunnen ook de tempels ons dit keer niet echt
bekoren. Ze zijn her en der verspreid over de stad en het zijn echt ruïnes. Het
mooiste zijn de drie chedi’s van de Wat Phra Sri Samphet . Een Duits koppel
probeert zonder te betalen binnen te geraken maar ze worden telkens terug
gefloten. Dan vegen ze der echt hun voeten aan en negeren ze zelfs de
opmerkingen van de kassierster. En dat allemaal voor 30B. Ongelofelijk hoe
onbeschoft en debiel sommige mensen toch kunnen doen. Na ons bezoekje aan de
tempel fietsen we verder naar de toeristische dienst. Deze bevindt zich in een
inmens gebouw en we worden direct aangevallen door 6 bedienden maar geen enkele
spreekt fatsoenlijk Engels. Bovendien weten ze nog minder dan dat we zelf al
wisten dus veel wijzer worden we niet. Om 10u fietsen we terug en leveren we de
fietsen terug in. We moeten 450B betalen voor de kamer alhoewel de eigenares
gisteren 550B had gezegd. Who cares!, het was zelfs die 450B nog niet waard.
Ayuttaya is het dieptepunt van de reis; qua tempels stelt niet zo veel voor, de
stad is druk en ongezellig, fietsen was in vergelijking met Sukhotai
levensgevaarlijk, slechte regeling openbaar vervoer, ongezellige lodge. Blij dat
we hier weg zijn.Met een
ferrybootje steken we de rivier over (3B) en wachten dan in een cafeetje tot het
vertrek van de trein (12u.) In het cafe geraken we aan de praat met een Tsjech
en een Thai over voetbal en België. De uitbater duwt ons nog een paar
spelletjes in de handen om de tijd vol te maken (iets met een elastiek ontknopen
en iets met een metalen sleutel uit elkaar proberen te frutselen).
De
trein vertrekt op tijd en brengt ons in anderhalf uur terug naar Bangkok. Op de
trein zit een oud Thais koppeltje naast ons, we proberen een babbeltje te slaan
maar echt makkelijk is het niet. Vanaf het treinstation nemen we een taxi naar
de Southern bus terminal. De bus vertrekt om 14.30u. Alles verloopt heel vlot en
om 16.30u zijn we al in Kanchanaburi. De gewone lijnbussen zijn veel beter dan
die van de privé busmaatsschappijen. We nemen een songthaew naar Sam’s
guesthouse (60B) en nemen daar onze intrek in een supergezellige bungalow
vlakbij het water.Daarna lopen we
een eindje en stoten op een lekker restaurantje vlakbij het water met zicht op
de brug. De diensters zijn zeer vriendelijk en ze staan constant met 4 rond onze
tafel. Ik eet katvis met 3 sausjes en Sandy neemt de inktvis met rijst. Daarna
wandelen we terug en brengen ons , bijna dagelijks, bezoek aan de 7/11 en het
internetcafé. We kijken nog naar de excursies maar net zoals in Chiang Mai zijn
ze weer veel te duur en we besluiten om het zelf te doen met de gewonen
lijnbussen. In de bungalow geraken de zenuwen weer strak gespannen bij een
zoveelste poging om het muskietennet fatsoenlijk te hangen. We zijn allebei heel
moe en hebben , zoals gewoonlijk, weer veel te veel hooi op onze vork genomen.
Tot nu toe hebben we maar één rustdag genomen in Chiang Mai en dat begint zich
te wreken. Morgen proberen we de waterval te bezoeken maar ik had ook graag de
tijger tempel bezocht, er is ook altijd zoveel te doen op zo weinig tijd. Ik was
er niet echt gerust in vandaag omdat we zo’n lange reis weer voor de boeg
hadden en we ook nog Ayuttaya bezocht hebben maar uiteindelijk liep alles heel
vlot en was het openbaar vervoer opnieuw prima geregeld.
We hebben
heerlijk geslapen in onze bungalow aan de Kwai rivier. Echt speciaal en
gezellig. Wat we vandaag precies gaan doen weten we nog niet. We beginnen maar
met een lekker ontbijt in de lodge. Daarna stappen we naar het kerkhof waar alle
krijgsgevangen begraven liggen die mee aan de spoorweg hebben gebouwd. Opvallend
hoeveel Nederlanders hier mee gevochten hebben. Dan wandelen we verder naar het
centrum en passeren nog het kerkhof waar Japan zijn soldaten begraven heeft (en
waar geen mens een flikker om geeft). Onderweg maken we nog eens de bedenking
dat in heel ZO-Azie overal wel voetpaden liggen maar dat ze niet bestemd zijn
voor effectief ook op te wandelen (wandelen is voor arme sukkelaars). Alles
staat altijd vol
geparkeerd
met brommers of winkelkraampjes. Als je te voet gaat wordt je om de haverklap
ook aangesproken om toch maar een tuctuc of taxi te nemen, je word er soms
knettergek van. We stappen koppig verder te voet naar het busstation waar drie
vriendelijke meisjes ons verder helpen. We moeten bus 8203 om naar de tijger
tempel te geraken. Het is ongeveer 30 minuten rijden met de bus en van daaruit
nog eens 20 minuten te voet. Van hieruit wilden we nog het oorlogsmuseum
bezoeken maar plots kom ik tot de vaststelling dat ik een knalrood t-shirt aan
heb en dat vinden tijgers blijkbaar niet zo leuk. Dus kunnen we nog eens terug
naar de lodge. Hoe stom van mij!! We zijn nu wel genoodzaakt om een songthaew terug naar de lodge te nemen voor 60B. Dan
wandelen we terug naar de bushalte. Nog eerst gekeken voor wat informatie aan
het treinstation voor de uren van de trein naar Namtok maar veel wijzer wordt je
er niet. We dachten met een speciale stoomtrein het traject af te leggen maar
die rijdt blijkbaar nog maar één keer per jaar.
Om
12u vertrekt dan de bus. Airco is op een gewone lijnbus niet, dus staan alle
raampjes open en tegen het plafond hangen wat ventilators. TV is er wel en die
staat loeihard. Rare smaak van entertainment hebben de Thai want veel gebeurt er
niet. Goedkoop is zo’n busritje wel, 25B. We worden na een uurtje karren
ergens afgezet en moeten nog zo’n 20min. te voet lopen naar de tempel.Omdat we mee van
de eerste ter plaatse zijn en het nog rustig is worden er 4 welpjes losgelaten
zodat ze wat kunnen wennen aan mensen. Je kan er mee prossen en spelen of mee op
de foto. Plezant vinden ze dat echter niet en meermaals hangt er eentje in je
broek en dat doet al flink zeer.Dan
worden de tijgers uit hun kooi gehaald en aan een boom vastgemaakt. Je mag
zoveel foto’s maken als je wil maar je mag niet bukken of teveel lawaai maken.
Het levert natuurlijk prachtige plaatjes op, zo kun je ze in de zoo nooit maken.
De tijgers worden losgemaakt en naar een canyon gebracht. Eentje blijft achter
en zo krijgen we de kans om naast een tijger te wandelen en er mee op de foto te
staan. Dit was voor mij zeker één van de hoogtepunten van de reis. Ik word dan
ook bijna zot als ik merk dat de
foto’s die de opzichter neemt van mij precies niet gelukt zijn. Op de display
is steeds een zwart scherm te zien. Ik
geef mijn toestel nogmaals af met de vraag nog een poging te doen maar noppes.
Wat een pech weer.Alle tijgers
liggen ondertussen in de canyon. Je wordt begeleid door een opzichter om plaats
te nemen tussen de tijgers en een andere begeleider neemt dan foto’s.
Ongelofelijk om je tussen deze machtige dieren te begeven.
Tot mijn grote
ergernis is de display nog steeds zwart.
aaaaaarrrrrrrrrrrrrrrrrrgggghhhhhhhh….. Ik vraag vriendelijk of ik nog een
laatste poging mag, geen enkel probleem , alleen weer niks. We druipen een
beetje teleurgesteld af. Niks aan te doen. Het blijft natuurlijk een
onvergetelijke gebeurtenis maar ik vrees dat er op de foto’s niks van te zien
is. We besluiten om terug te rijden met de bus en in een internetcafé na te
kijken wat er al dan niet gelukt is.We zijn allebei
heel opgelucht wanneer plots toch afbeeldingen verschijnen op de computer in het
internetcafé. Oef! We laten maar direct een CD branden om de kostbare
herinneringen toch zeker niet meer kwijt te spelen.Nadien eten we
iets in ons guesthouse, toch nog maar eens frietjes. Dan willen we wat relaxen
op het terras van onze bungalow. We merken dat in de bungalow naast ons ook
mensen hun intrek hebben genomen. Het is een Thais koppel. De man heeft ons
gezien en begint meteen een praatje. Zoals iedereen is hij enorm geïnteresseerd
in België en hoe wij er leven. Ik heb nog geen woord gezegd of hij schuift al
aan onze tafel aan en brengt wat bier mee. Ook hij gaat er weer van uit dat het
bij ons het aards paradijs is. We krijgen een basis cursus Thai en hij vertelt
ons dat hij op WE is met zijn vrouw en kind en dat dit de eerste keer ooit is
dat hij buiten Bangkok komt. We kunnen dat moeilijk geloven maar soit, who
cares….Om 20u. wordt
hij binnengeroepen en we zien hem nadien ook niet meer terug. We kijken onze
mail nog eens na en zien dat Riksja bevestigd heeft en geboekt in het Sea View
Resort op Ko Chang en in het Baan Ko Maak resort op Ko Maak. Goed nieuws dus.We zetten ons
nog even op ons terras voor ons bungalowtje om wat na te genieten van deze
prachtige dag. Kanchanaburi is tot nu toe het hoogtepunt in Thailand voor mij.
Zo’n bungalowtje op het water is zalig om te relaxen, je voelt je midden in de
natuur maar toch is stadscentrum dichtbij. Een hele verbetering sinds Ayuttaya,
een goede beslissing van ons om daar maar één nacht te blijven.
Vanmorgen
om 7u. opgestaan. We ontbijten opnieuw in de lodge. Daarna brengen we nog maar
eens een bezoekje aan een ATM want onze cash gaat er snel door hier. Dan boeken
we de minibus naar Ko Chang voor 850B/pers. (achteraf bekeken weer veel te duur)
en lopen we verder naar het treinstation. We zijn veel te vroeg want de trein
vertrekt pas om 10.30u. Het loket opent pas om 10.20u. De trein vertrekt
uiteindelijk pas om 11u. We zitten aan de linkerkant, een goeie plek dus om
alles zo goed mogelijk te zien. Over ons zit een vriendelijke Thaise vrouw en
schuin over ons wat Duits krapuul. Het traject begint met de oversteek van de
wereldberoemde brug. Daarna is het een tijdje niet echt spectaculair. We proppen
ons dan maar vol met een aantal lekkere hapjes die op de trein verkocht worden.Plots
stopt de trein ergens aan een kleine halte en stappen horden toeristen op. De
trein zit nu afgeladen vol. We sporen over de “death railway”, een stuk
spoorweg dat tegen een steile rotswand is gebouwd. Dit is het hoogtepunt van de
treinrit, even later stopt de trein weer en stapt zowat iedereen weer af. Raar want
nochtans is het traject dat volgt heel mooi met heel de tijd mooie uitzichten op
de Kwai rivier en de omliggende bergen.Om 13u bereiken
we het eindstation, Nam Tok. Echt veel is er niet te zien. We stappen op ons
gemak het stadje door en overleggen even wat we nog gaan doen. Op een grote weg
aangekomen besluiten we om nog even naar rechts een stukje langs de weg te
wandelen want volgens mij moet daar ergens de Soi Yok Noi waterval liggen.
Dat
blijkt ook te kloppen. Echt veel stelt het allemaal niet voor. Ik had nog
gehoopt van verder door te rijden met de bus naar de Hellfire pas maar dit
blijkt jammer genoeg nog te ver af.We rijden dan
maar met de bus terug naar Kanchanaburi. De stad ligt ongeveer 60km. van hier en
de rit duurt ongeveer een uur. We laten ons afzetten aan de brug over de rivier
Kwai. In de buurt van de brug wemelt het van de toeristen en als je over de brug
wandelt moet je meermaals oppassen dat je niet tussen de rails sukkelt en naar
beneden tuimelt.Sandy
ziet een leuk restaurant vlak naast de brug, ik ben er eerst niet zo voor te
vinden maar het blijkt super mee te vallen. We eten verse vis, niet duur en
lekkere grote porties. Echt vriendelijk zijn ze hier wel niet maar dat kan de
pret niet drukken. Van hieruit is het ongeveer een half uurtje stappen terug
naar de bungalow. We springen nog even 7/11 binnen om een ijsje te eten. Daarna
pakken we alles in en gaan we vroeg slapen want morgenvroeg worden we al
opgepikt om 5.30u voor de transfer naar Ko Chang.
Om
4.50u begint voor ons de dag al. Ik voel mij mottig, misschien toch iets met het
eten van gisteren? Om 5.30u vertrekt het minibusje, precies op tijd. De
chauffeur pikt nog 2 Thai op en daarna rijden we naar Bangkok. Het schiet enorm
goed op, er is bijna geen verkeer en om 7.15u zijn wel al terug in de hoofdstad.
Zoals we al gevreesd hadden moeten we overstappen. We worden ergens afgezet in
de buurt van Koa San Road. Een dame bevestigt mij via de GSM dat we moeten
wachten en dat er iemand komt om ons naar de volgende opstapplaats te brengen.
We worden naar een ander reisbureautje gebracht waar we nog eens moeten wachten.
Ik duik een duistere kroeg in want ik heb volop krampen en maagpijn. Om 8u
zouden we vertrekken, uiteindelijk is het 8.45u. Het minibusje zit vol met
toeristen die dezelfde kant uitgaan. We zijn op stap met een Hollandse hippie
figuur, Engelse alternatieven en naast mij zit ook nog een Vin Diesel type die
nog maar net wakker is en die bijna al zijn bagage in zijn broekzak heeft
steken. De sfeer zit er bij onze medereizigers goed in en wanneer er nog een CD
met muziek in de speler verdwijnt, zijn ze helemaal vertrokken. We zijn
nog geen 10min. aan het rijden of we zitten al in de file. Nochtans loopt boven
ons een vlot rijdende tolweg maar die nemen ze natuurlijk niet. Om 11u. nemen we
een korte pauze. Daarna stopt de chauffeur nog bij een kameraad die met pech
langs de kant staat. Daar hebben
wij natuurlijk niet om gevraagd. Als een uurtje later de Engelse (de leverancier
van de goeie CD’s) dringend moet gaan “wee-en” wil de chauffeur niet meer
stoppen omdat we al te laat zijn.We
worden ook
nog tegengehouden voor een politiecontrole, gelukkig moeten we niet uitstappen,
want ik denk dat buiten er ook hier en daar nog wel wat
softdrugs mee getransporteerd worden.Om 14.30u komen
we aan op de pier. Het vertrek is voorzien om 15u. De boot wordt (over) laden en
we vertrekken weeral een kwartier te laat. We zitten ergens op het dak, er mag
niet teveel bewogen worden want anders zou de boot wel eens kunnen kantelen denk
ik. Aan het feit dat het
eiland Ko Chang nog rustig en onbezoedeld is zoals onze reisgids vermeldt
begin ik al serieus te twijfelen. Om 16u meren we
aan op Ko Chang. Er staan 4 songthaews gereed om ons naar de verschillende
stranden te brengen. Iedereen moet
50B betalen, wij 70B omdat we naar de Sea View Resort moeten. We slaan nog een
babbeltje met 2 Hollandse trotters die een halte vroeger dan ons uitstappen.Om 16.45u
checken we in, aan de receptie vonden ze niet onmiddellijk onze reservatie en we
kregen dan ook bijna allebei een hartaanval met de voorbije Riksja ervaringen in
gedachte. Gelukkig blijkt alles deze keer toch te kloppen.
Er
klinkt een enorm schel geluid over het resort, ik vroeg aan de receptie wat dat
is maar verder dan “rakketak” komt ze niet.
Wij dachten dat het een soort alarm ofzo moest zijn maar bij navraag bij
andere toeristen blijkt het om sprinkhanen te gaan die elke dag tussen 16u en
zonsondergang flink kabaal maken. Het klopt ook want zodra de zon onderging
verdween het geluid. We nemen meteen een duik in het zalige zwembad. Het moet
wel gezegd worden, die van Riskja hebben een goeie smaak want dit is een pracht
resort.
Daarna gaan we eten in het hotel. De prijzen vallen best mee (als je natuurlijk thai eet) en de ligging en het uitzicht op de zee zijn prachtig. We maken nog een klein ommetje maar kruipen opnieuw vroeg in bed. Het was opnieuw een lange dag, ik had gehoopt rond 14u op Ko Chang te zijn maar door het Thais getreuzel en de files was het pas 17u. De eerste indruk van Ko Chang valt tegen. Overal zie je al ATM’s (die er volgens onze trotter nog niet waren), 7/11’s, in het plaatsje waar wij sliepen zijn wel 5 kleermakers (!!!) en het eiland is ook al voorzien van de nodige gogo bars. Er rest nog maar 1 kans om te ontsnappen aan het massatoerisme nu en dat is Ko Maak. Jammer toch.
Om 8u nemen we ontbijt van het lekkere buffet. Een uurtje later zijn we op het strand en gaan we op zoek naar een leuk plekje. We moeten niet veel meer doen dan gewoon op ons lui gat liggen maar toch slaagt Sandy er nog in om met haar vingers tussen de strandstoel terecht te komen en gekwetst uit ons strandavontuur te komen.
Het
zwembad is echt zalig maar de zee is hier toch wat te woelig om in te zwemmen.
Het geeft ook allemaal zo’n beetje een kunstmatige indruk en het uitzicht van
een aantal bruingebakken walrussen vind ik ook niet zo fijn, daarom houden we
het om 13u15 al voor bekeken en besluiten we om wat actiefs te doen. We gaan
toch maar wandelen, al hadden we gezegd dat we dat zeker niet zouden doen. We
beginnen met een heel steil klimmetje dat ons tot op de grote weg brengt. Van
alle richtingen sjeesen scooters voorbij. We krijgen onderweg nog een aantal
staaltjes te zien van de Thaise spitsvondigheid om een cent bij te verdienen.
Het stikt hier van de reisbureautjes, internetcafe’s, kleermakers,
verhuurcentra en voor de honger te stillen kan je rekenen op Duitse worsten,
pizza’s, Brusselse wafels, hamburgers, alles om de lusten van de toerist te
bevredigen. Dit is niet wat we gehoopt en verwacht hadden. Volgens de trotter is
de voettocht naar de ….. waterval een avontuurlijke onderneming die je enkel
met gids kan doen. Groot is dan ook onze verbazing dat er een asfalt weg loopt
tot net voor de ingang waar je dan 200B/pers. (!!!!) moet betalen om dan achter
de hoek even naar de waterval te kijken. Ongelofelijke afzetterij en we laten de
waterval dan ook maar voor wat ze is.Naar het schijnt
moet je bij elke waterval 200B betalen dus als je helemaal rondrijdt en alle
watervallen aandoet dan ben je flink wat centen kwijt.Ik denk dat Ko
Chang een goed beeld geeft van hoe het land zich ontwikkelt door het toerisme.
Alles en iedereen die met toeristen is aanraking komen willen maar 1 ding: zo
snel mogelijk zoveel mogelijk verdienen. De vriendelijkheid en spontaniteit waar de
Thai zo voor bekend zijn is soms ver te zoeken en vind je meestal alleen nog in
afgelegen gebieden of bij mensen die niets met toeristen te maken hebben. Het is
jammer maar zo is het. Natuurlijk ligt dit veel aan de toeristen zelf die wel in
massa komen maar uiteindelijk niet echt iets van het land willen zien of proeven
en alles net zoals thuis willen, de mensen van hier proberen aan die behoefte
tegemoet te komen. Er zijn ook tientallen verhuurcentra voor scooters. Je huurt een scooter voor een appel
en een ei maar bij het minste krasje betaal je een torenhoge rekening.We stappen
teleurgesteld terug en kopen nog wat fruit (een hele ananas en bananen voor
35B). Daarna duiken we terug het zwembad in. Het is al donker en de mooie
verlichting geeft een prachtige gloed over het zwembad.We gaan opnieuw
eten in het restaurant van het hotel. Niks komt op
tijd, Sandy krijgt haar sla (het voorgerecht) als ik alles al op heb. Ik had
panang curry met seafood, maar het bleek kip te zijn. Viengtravel heeft nog een
fax verstuurd.Om 22u gaan we slapen.
Volgens
de fax zouden we opgepikt worden om 8.20u bovenaan bij de uitgang van het Sea
View Resort. We staan op om 6u, pakken alles in en gaan ontbijten om 7u.
Gelukkig dat we al ingepakt hadden want de pick-up stond al om 7.40u aan de
receptie.De touragent die
mee met de songthaew naar de pier rijdt is een bijzonder grappige Engelsman die
al 13 jaar op Ko Chang woont en die hier al het één en ander heeft meegemaakt.
De verhalen over de “damn generators” en de “jungle telephones” zijn
echt schitterend. Hij zwiert er ook nog een paar grappige scooter ongevalletjes
tegenaan, eigenlijk komt het er op neer dat ze hier hopen dat je met zo’n
scooter zo hard mogelijk op je bek gaat want dan verdienen ze er aan.De boot naar Ko
Maak vertrekt precies op tijd, 8u30. In tegenstelling tot de overvolle boot naar
Ko Chang zijn we nu maar met 8 personen. De zee is woelig en een koppel naast
ons is al flink zeeziek. We maken een tussenstop op Ko Wai, een klein eilandje
met enkel een paar bungalowtjes. Voor de echte Robinsons. Dat zijn wij echter
niet en dus varen we mee door naar Ko Maak, onze laatste bestemming van deze
reis.Om 10u30 hebben
we terug land onder onze voeten en worden we met een pick-up naar het Baan Ko
Maak Resort gebracht aan de andere kant van het eiland. De eerste indruk is heel
positief, het is een prachtig eilandje met vriendelijke mensen die helemaal geen
typisch Thais uiterlijk hebben.Dit is een
droombestemming: het eiland is bezaaid met palmbomen, het water is klaarhelder
en het strand is het mooiste dat ik al ooit gezien heb. Voeg daarbij nog een
gezellig bungalowtje, vriendelijke uitbaters, een heerlijke keuken, een prachtig
zonnetje en weinig toeristen. We hebben het paradijs toch nog gevonden!!!!!
Nadat
we ons geïnstalleerd hebben (en meteen een extra nacht geboekt te hebben) nemen
we een duik in de zee. Eén van de vijf strandstoeltjes bemachtigen lukt niet
meer.
Wat later op de middag maken we een wandeling terug naar de pier. Het is zalig om hier te wandelen, geen auto’s en maar af en toe een scootertje. In het Ko Maak resort bij de pier sturen we nog een email naar huis (dit is de enige plek waar je kunt mailen) en eten we een spaghetti. Daarna lopen we op ons gemakje terug. Eénmaal bij de bungalow ga ik met een Chang biertje wat in de hangmat relaxen en genieten we van een fantastisch mooie zonsondergang.
Ook het eten is om duimen en vingers bij af te likken. We eten verse vis, ik met zoetzuur en Sandy met look. Met nog 3 milkshakes en een frisdrank zijn we voor 520B gesteld. Daarna relaxen we nog wat op ons terras. Naast ons zit een Duitser met zijn wel erg gezette Thaise vrouw. Nadat de vrouw in de hangmat heeft gelegen wilde manlief het ook wel eens proberen maar het touw brak en hij viel met hangmat en al op de grond.Buiten een paar toeristen zijn er op het resort ook nog een tiental kleine puppy’s aanwezig. De diertjes zijn super schattig en iedereen wil ze pakken en ermee spelen. De dikke thaise heeft er zelfs eentje gekidnapt en mee op de kamer genomen voor haar zoontje. Mama hond vindt dit niet zo fijn en houdt heel de avond de wacht voor de bungalow. Wij houden het rond een uur of tien voor bekeken en gaan slapen.
Ik
heb door rugpijn vannacht bijna niet geslapen. Midden in de nacht neem ik maar
een pijnstiller en zo is het toch nog 7u. voor ik opsta. Sandy is ondertussen al
helemaal wild van de kleine puppy’s en zou ze het liefst allemaal meenemen. Om
8u. gaan we ontbijten en om 9u10 worden we opgepikt door een rare kwiet van Ploy
Scuba Diving om te gaan snorkelen. We rijden mee vanachter in de pick-up. Aan
het verlaten Panorama Resort stappen we over in een klein speed bootje. We zijn
vandaag de enige die gaan snorkelen vanuit Ko Maak dus we hebben een privé
kapitein. We varen eerst nog door een smal kanaaltje maar eens op zee is het een
heel ander verhaal. De zee is woelig en we worden direct nat. Echt gerust ben ik
er niet in. Zeker niet wanneer we op een gegeven moment bijna geen oever meer
zien en het bootje bij elke hoge golf bijna uit het water wordt getild.Aangekomen bij
een eilandje varen we uit de wind en is de zee veel rustiger. Hier is ook onze
eerste snorkelstop. Er liggen al wel wat bootjes maar echt druk is het er nog
niet. Met een reddingsvest en een paar flippers springen we in de zee. Na een
uurtje peddelen brengt de stuurman ons naar een verlaten eilandje voor de lunch
(rijst met kip en ananas). Ondertussen is het ook al flink druk aan het koraal
met enkele grote boten die vanaf Ko Chang arriveren. We blijven ook daar een
uurtje ter plaatse. Dit is echt een droomplekje. We vragen de flippers nog even
en zwemmen een eindje de zee in op zoek naar koraal. Dat vinden we ook.
Daarna
brengt de boot ons nog naar een ander koraal. Hier is het ondertussen af flink
druk. We zien zelfs een paar monniken snorkelen in hun oranje kleed maar veel
vis is er niet te zien. Er zijn rond deze eilandengroep niet echt veel riffen en
die er dan toch zijn die worden allemaal overspoeld door toeristen. We peddelen
nog een half uurtje rond en dan brengt de boot ons terug naar Ko Maak. Rond
13u30 eindigt onze snorkeltour. Er is niemand in het bureautje en we moeten drie
kwartier wachten tot die kerel terugkomt met zijn pick-up om ons terug naar het
resort te brengen. Onderweg rekent de man van Ploy Scuba even af. Rekenen is
zijn beste kant niet want veel komt er niet van. We stoppen nog bij een klein
winkeltje en kopen wat yoghurt en een ijsje. Om 15u00 zijn we terug op het
resort.Sandy krijgt een
puppie te pakken. Leuk vinden de beestjes het niet maar toegegeven, het is wel
schattig en lief. Er zijn er in totaal 10: 6 witte, 3 zwarte en één gemengde.
De helft van de tijd slapen ze en de andere helft bijten ze in alles wat ze te
pakken kunnen krijgen.Daarna nemen we
een douche en maken we ons klaar om te gaan eten, we kiezen opnieuw voor het
restaurant van het resort. Ik neem de gestoomde zeebaars en Sandy eet een
slaatje. Er staat vandaag wel veel wind en het koelt flink af. We kunnen zelf
een truitje verdragen. Ook de zonsondergang is niet zo mooi want er staan te
veel wolken. We zijn al plannen aan het smeden om hier ooit terug te komen.
Spijtig dat het zo ver is maar dit is echt de ideale plek om een week of tien
dagen uit te rusten.
Spijtig genoeg hebben een paar Engelse dronkaards het paradijs ook al ontdekt. Om middernacht begint er plots eentje vrolijk keihard te zingen in zijn bungalow, zo hard dat heel het eiland kan meegenieten. Ik schiet in een Franse kolere en ga op de deur bonken. Daarna hebben we niks meer gehoord. Gelukkig.We ontbijten om 8u en worden bediend door Mister Joe, volgens mij de baas van het spel hier. Zijn Engels trekt op niet veel maar hij probeert toch. We betalen alles (de extra overnachting + het busticket naar Bangkok) en komen tot de vaststelling dat we nog 1000B hebben om de laatste dag op Ko Maak door te brengen. Daar moeten we het ook mee doen want een ATM is er niet op het eiland.
We
huren van Mister Joe 2 MTB’s en trekken de jungle in. Hoewel het een klein
eilandje is blijft het moeilijk om ons te oriënteren. We passeren enkele
visserhutjes, gebouwd op palen in het water. We rijden nog verder rechtdoor maar
merken al gauw dat we zo verloren gaan rijden. Iemand toont ons nog de weg maar
we riskeren het toch maar niet om nog verder te rijden. In de jungle fietsen
heeft wel iets maar ik ben toch blij dat ik opnieuw asfalt onder de wielen
krijg. We fietsen een paadje steil bergop naar het Coconut Resort. Dit resort
heeft hele mooie bungalows maar echt veel volk is er niet. Bovendien is de zee
hier erg wild en er is geen zwembad dus veel kun je hier niet doen. We drinken
iets en fietsen daarna terug. De MTB’s kosten ons 120B. Daarna
nemen we nog
een duik in de zee. Zon kunnen we niet meer verdragen want we zijn allebei
serieus verbrand. Het zonnebaden
geven we dus weer snel op. We maken dan maar een mooie wandeling langs het
strand en gaan op zoek naar mooie schelpjes. Die liggen er hier genoeg en ik
vind ook nog een mooi stukje koraal. Na onze wandeltocht zetten we samen met de
vriendelijke madam van het resort de puppies in het water, ze moeten namelijk
allemaal een beetje gewend worden aan de zee. Wij vinden dit reuze plezant, de
hondjes iets minder. Net voor we nog een wandelingetje wilden maken word ik
uitgenodigd om een partijtje beach volleybal mee te spelen. Ik speel samen met
een Canadees uit Montreal en Mr. Joe tegen 2 Zweden en een Thai. Eén Zweed
heeft een Thaise opgepikt in Pattaya, hij zegt dat hij altijd naar
Pattaya gaat om te golfen, jaja. We winnen het spelletje volleybal met 2 vingers
in onze neus. Ralph (de Canadees) vraagt of we geen zin hebben om vanavond mee
ergens anders te gaan eten. We hebben daar eigenlijk allebei niet veel goesting
in. We hebben onze laatste avond in dit paradijs wel een beetje anders
voorgesteld dan wat in het Engels weer te babbelen over hoe het leven in België
is en wat wij daar precies allemaal uitvreten.Na het potje
volleybal maken we nog een laatste wandelingetje over het strand, ditmaal naar
de andere richting. We zien nog een mooi resort met enkele prachtige bungalows.
We sturen ons kat voor de afspraak met Ralph en de Engelsen en gaan
opnieuw eten in “ons” restaurant, ik eet inktvis en Sandy spaghetti. Morgen
terug naar Bangkok, Ko Maak was de gedroomde afsluiter. Prachtig eiland(je) met
een gezellige sfeer en een leuk resort. Lekker eten en het mooiste strand dat ik
al ooit in mijn leven gezien heb. Een plek om naar terug te komen. We hebben ons
hier voor de eerste keer dit verlof eens echt ontspannen. Sandy is bruingebakken
en heeft hier het boek “De duivel draagt Prada”boek op één
dag uitgelezen (zoiets duurt bij mij weken). De hondjes zullen we wel missen.
We waren weer vroeg wakker, althans dat dachten we toch. Het was nog maar half zes en we hadden dus nog wel wat tijd voor een laatste duik in de zee. Het is wel wat frisjes zo vroeg maar toch aangenaam. Daarna slaan we nog een babbeltje met die Zweed en zijn Thais kippetje. Allemaal heel relaxt. We zijn rustig aan het inpakken wanneer Mr. Joe plots op de deur komt kloppen om te kijken of we nog niet klaar zijn. Hij zegt dat het 7u45 is en dat we moeten vertrekken. We waren nog volop aan het inpakken en zeiden dat hij seffens maar moest terug komen. 5 Minuten later stond hij daar al terug. “We have to go now” beval Mr Joe iets of wat opgewonden. We zijn nu wel klaar en gaan mee. Hij laat ons op zijn GSM zien hoe laat het al wel is. Het was al 7.54u (en de boot vertrekt om 8u!!) en op mijn horloge was het nog maar 7.05u. Mijn horloge stond al drie dagen meer dan drie kwartier achter. Dat was een heel raar gevoel. Mr Joe sjeest over het eiland. De boot stond er gelukkig nog. Alles aan boord gezwierd en het schip vertrok meteen. Hier hebben we dus efkes heel veel geluk gehad.Om 10u15 zijn we terug op het vasteland. Een songthaew brengt ons naar het reisbureau waar de bus vertrekt om 11u30. We eten nog iets in het restaurant.De VIP bus zit vol met trotters en hippieachtige figuren. Het gaat tergend traag en de bus stopt ook nog aan een andere pier. Uiteindelijk is het 12.20u voor we onderweg zijn. Naast ons zitten een paar vrouwen uit Scandinavië die geen halve seconde hun tetter houden, zelfs niet met hun walkman op en wanneer ze SMS-jes versturen.De VIP bus schiet van geen meter op. Deze bussen zijn van een privé maatschappij en niet gebonden aan tijdschema’s. Je geeft je als toerist over aan hun grillen en zij bepalen wanneer je waar aankomt. Plots blijft de bus een kwartier langs de kant staan en de chauffeur begint ijverig te bellen. Hij maakt een afspraak met een wegrestaurant waar hij natuurlijk weer een percentje heeft. Het restaurant waar de chauffeur uiteindelijk stopt rekent woekerprijzen aan en iedereen is het al kotsbeu en wil zo snel mogelijk naar Bangkok.Door al het getreuzel rijden we ons al snel hopeloos vast in de avondspits van Bangkok. Uiteindelijk is het 19.30u voor we in de buurt van Koa San Road aankomen. We nemen een tuctuc naar het Trang hotel. Na het inchecken gaan we te voet terug naar Ko San Road waar we aan ons favoriete kraampje Eggrolls eten.
Alweer de laatste dag van onze vakantie. Wat is deze maand toch voorbijgevlogen. Eerst gaan we ontbijten in het Trang hotel. Daar is het erg druk (veel drukker dan een maand geleden) en er is nergens plaats. We nemen ons eten en ondertussen is er een tafeltje vrijgekomen. Ik zit al wanneer ik plots vergezeld word door een oosteuropeaan. Daarna gaan we de stad in. Eerst passeren we nog even via onze vrienden van Vieng Travel want wij zijn van mening dat er nog een transfer naar de luchthaven door hen moet georganiseerd worden (zo staat het toch op hun site). Hij zou het nakijken en dan moeten we straks maar even terugkomen. We wandelen de stad door en gaan richting de nieuwe wijken en de wolkenkrabbers. Het is overal echt immens druk. Te voet gaat het sneller dan met de tuctuc. Vanaf het national stadium nemen we de skytrain tot station Nano. Hier stikt het van de shopping centers. We kopen een reistas van een straatverkoper (vroeg eerst 850B, afgeboden naar 700) en ik een nieuwe zwembroek en gaan dan wat eten in een klein restaurantje (50B)
Dan
duiken we het immense Siam Shopping center in. Er is een massa volk en
ongelofelijk veel lawaai. Echt een hectische boel. De winkels geven nooit de
correcte prijzen aan, overal gaat er nog een korting af. Over het algemeen zijn
de prijzen van de echte merkkleding niet zo veel goedkoper meer dan bij ons.
Toch wordt er hier door toeristen en Thai massaal gekocht.Na de middag
hebben we het wel gezien en stappen we terug naar het hotel. Het is echt
vermoeiend zo te voet door de stad stappen en de shopping centers bezoeken. Het
is allemaal zo hectisch, druk en lawaaierig dat je er moe van wordt Bij Vieng Travel
weten ze natuurlijk niet van een transport naar de luchthaven. Daar gaan we
weer! De zaakvoerder komt erbij en luister aandachtig naar ons
verhaal. Daar houdt het dan ook mee op want wegbrengen wil hij ons niet. Hij
vertelt ons dat zijn pa uit Geraardsbergen komt, wij vinden de man wel wat op
Baantjer gelijken. Van ons transport komt echter niks.Daarna nemen we
nog een laatste duik in het zwembad. Lang duurt het echter niet, want het water
is ijskoud. Dan maar terug naar Ko San Road voor het laatste avondmaal. Bij een
souvenierkraampje kopen we nog een houten olifant. Eerst gingen we voor een
klein model maar uiteindelijk vertrokken we met de op één na grootste. We
hadden die madam van de winkel haar dag weeral goed gemaakt. Sandy koopt ook nog
2 paar Birkenstock sloefen (420B, in Chiang Mai was het 350B/paar).
We
sluiten af met een super lekkere vismaaltijd in één van de restaurantjes langs
de weg. We mochten zelf gaan kiezen wat we wilden. Super lekker, een mooie
afsluiter.Daarna wandelen
we terug en hebben we ingepakt. Om 22u30 hebben we dan nog een uurtje geslapen
en om 23u30 uitgecheckt. De taxi scheurt over de tolweg en een dik half uur
later zijn we al op de luchthaven.Ons vliegtuig
vertrok om 3u20. Bij het verlaten van het land moesten we nog 2 keer 500B
luchthaventaks betalen, dat wisten we niet en dus konden we nog eens geld laten
wisselen. Tax free shoppen was er niet meer bij, alles is peperduur hier in de
luchthaven.Onze vlucht
vertrok op tijd en na een vlucht van 12u. landen we op zondagmorgen 9.30u in
Amsterdam. Een hele aanpassing want er lag hier zowaar sneeuw.
De treinen in Nederland hadden een pak vertraging opgelopen en veel spoorwegen waren door de sneeuw niet vrij. Daardoor moesten we nog het halve land doorkruisen maar om 13u. stonden we weer in het station van Antwerpen. De reis is weer voorbij. De maand is voorbij gevlogen. Veel dingen gezien en beleefd. Vele hoogtepunten maar ook enkele dieptepunten. Uit deze reis kunnen we weeral een pak lessen trekken over hoe en wat te doen of te laten bij zo’n individuele reis. Maar één ding is zeker, ik zou het morgen zo terug opnieuw doen……
Nog
meer reisverslagen:
